Abu Umayr Afg‘oniy
XXI asr boshlarida xoch va Islom o‘rtasidagi to‘g‘ridan-to‘g‘ri urush yana boshlandi. Yuzlab yillar avvalgidek yana hilol va xoch bir-biriga qarshi saf tortdi. Islomiylik va kapitalizm yana yuzma-yuz keldi. Iymon tanklar bilan to‘qnashdi va Allohu Akbar, g‘azo, jihod, shahidlik, istishhod va kufr kabi atamalar xalq orasida keng tarqaldi.
Ha! Bu safar jihod va islomiy tafakkur G‘arb nazariyalariga jiddiy chaqiriq tashlagan edi. Hatto Amerikaning moddiy manfaatlariga qarshi bo‘lgan ayrim sekulyarlar ham G‘arb jihod va mujohidlar qo‘lida mag‘lub bo‘lishiga ishonch hosil qilgan edilar. Xuddi shunday, Iroqda Saddam Husayn ham hokimiyatining so‘nggi kunlarida yana jihod shiorini ko‘tardi. G‘arb esa bu safar salib yurishi tusidagi bevosita hujum bilan Afg‘oniston va Iroqqa barcha harbiy qudrati bilan bostirib kirdi va ikki mamlakatni bosib oldi. Garchi bu davlatlar moddiy imkoniyatlar jihatidan kuchli bo‘lmagan bo‘lsa-da, ma’naviy tomondan ularda jihod g‘oyasi, islomiy tuzum va xalifalik fikri tirik hamda faol edi.
Ajablanarlisi shundaki, kommunistik g‘oyalar hukmron bo‘lgan Iroqda ham yana jihodiy qarshilik boshlandi. Tarixga nazar tashlasak, sekulyar tuzumlar hech qachon bosqin davrida musulmonlarni himoya qilmagan. Sekulyar yoshlar esa bosqinchilarga qarshi hatto yomon duo qilishmagan, aksincha ko‘plab hollarda bosqinchilarning hamkorlariga aylanishgan.
Iroqda ham aynan islomiy harakat tarafdorlari Allohu Akbar shiori va jihod bayrog‘i ostida Amerikaga qarshi kurash olib bordilar. Bu urush Amerika kutganidan ancha uzoq davom etdi. Bundan tashqari, jihod, xalifalik va islomiy tuzum g‘oyalari dunyo musulmonlari orasida kundan-kunga keng yoyilib bordi. Hatto G‘arbning o‘zida ham minglab insonlar ushbu g‘oyalarni qabul qila boshladilar.
Garchi G‘arb jihod, qitol, islomiy tafakkur va islomiy tuzumga qarshi kurashish uchun audio, bosma va vizual ommaviy axborot vositalarida yuz minglab kishilarni ishga jalb qilgan, shuningdek, islomiy tafakkurni obro‘sizlantirish maqsadida minglab nodavlat tashkilotlar va muassasalar tashkil etgan bo‘lsa-da, ular xulq-atvorni o‘zgartirish shiori ostida islomiy qadriyatlar va axloqni o‘zgartirishga urindilar.
Ular kecha-yu kunduz Islomni, qitolni va islomiy tuzumni terrorizm sifatida ko‘rsatishga harakat qildilar. Shuningdek, ayrim sekulyar shaxslar orqali jihod tushunchasini o‘zgartirish va qurolni tashlash targ‘ibotini olib bordilar. Agar sinchiklab o‘rganilsa, faqat jihodning ma’nosini qitoldan harakat va intilish ma’nosiga o‘zgartirish uchun millionlab dollar sarflanganini ko‘rish mumkin. Bundan tashqari, qurol va harbiy tayyorgarlik musulmonlar ongida baxtsizlik, xorlik va taraqqiyotga to‘sqinlik qiluvchi omil sifatida tasvirlandi.
Natijada musulmonlar orasida jihodni faqat harakat va sa’y-harakat deb tushunadigan, qitolni esa bekor bo‘lgan tushuncha deb hisoblaydigan guruhlar paydo bo‘ldi. Shunga qaramay, G‘arbning jihodni terrorizm, vahshat va begunoh insonlarni o‘ldirish deb, xalifalikni esa zolim, majburiy va taraqqiyotga qarshi tizim sifatida ko‘rsatishga qaratilgan targ‘iboti sezilarli natija bermadi.
G‘arb Afg‘oniston, Iroq, Yaman va Somalida o‘n ikki yil davomida jihod, xalifalik va islomiy tuzum tarafdorlari bilan bevosita urush olib borgan bo‘lsa-da, bir vaqtning o‘zida milliardlab dollar sarflab, islomiy tuzum va xalifalikni terrorizm hamda baxtsizlik bilan tenglashtirishga, demokratiya, inson huquqlari va g‘arbona sekulyarizmni esa taraqqiyot va farovonlik yo‘li sifatida ko‘rsatishga urindi. Ammo barcha sa’y-harakatlariga qaramay, muvaffaqiyatsizlik sari yuz tutayotgan edi.
Misrda o‘nlab yillar davomida sekulyarlashtirilgan va Isroil bilan qo‘shni bo‘lgan mamlakatda xalqning katta qismi islomiy tuzum tarafdori bo‘lib chiqqanida va islomiy qarashlarga ega Muhammad Mursiy xalq ovozi bilan hokimiyatga kelganida G‘arb qattiq larzaga tushdi. Shuningdek, Turkiyada ham islomiy tafakkur musulmon yoshlar orasida yana tez sur’atlarda yoyila boshladi. Falastinda esa Isroil yonida HAMAS mujohidlari safi kundan-kunga kuchayib borardi.
Suriya, Iroq, Afg‘oniston, Somali, Yaman va Afrikaning ko‘plab mamlakatlarida yuz minglab yoshlar islomiy tuzum barpo etish uchun jang maydonlarida edi. G‘arb esa barcha urinishlariga qaramay, kundan-kunga mag‘lubiyat tomon yaqinlashib borardi. Shu sababli ular xalifalik, islomiy tuzum va jihod g‘oyalariga qarshi olib borilgan barcha choralar samarasiz bo‘lgan degan xulosaga keldilar. Natijada ular yuzlab yillar oldin natija bergan eski siyosatga qaytdilar: musulmonlarning o‘zini emas, balki ularning g‘oyalarini yo‘q qilish siyosatiga.
Xalifalik nomi ostida shunday loyiha yaratilishi kerak ediki, musulmonlar o‘z ko‘zlari bilan jihodning vahshat va begunoh insonlar qirg‘ini, xalifalikning esa zulm va istibdod ekanini ko‘rsinlar. Shunday taassurot uyg‘otilishi lozim ediki, xalifalik nafaqat g‘arbliklar, balki musulmonlarning o‘zi uchun ham halokat manbai bo‘lib ko‘rinsin va islomiy tuzum zamonaviy davrda amalga oshishi mumkin emas degan fikr shakllansin.
Ammo bu ishni kim amalga oshirardi? Mustashriqlarmi?
Yo‘q. Chunki musulmon yoshlar endi uyg‘ongan edi.
Yoki Islom yurtlaridagi ularning qo‘g‘irchoq va yollanma hukmdorlarimi?
Yo‘q. Chunki har bir musulmonga ularning G‘arbga qaram ekani ayon bo‘lib qolgan edi.
Shuning uchun bu loyiha xalifalik nomi ostida olib borilishi kerak edi. Uning yuqori qatlamlarida yashirin josuslar turardi, quyi saflarida esa faqat xalifalik, islomiy tuzum va jihod nomini eshitgan, shu shiorlar yo‘lida jonini fido qilishga tayyor bo‘lgan sodda musulmon yoshlar joylashtirilardi.
G‘arb razvedka tashkilotlari ushbu loyihaga “IShID” nomini berdilar va odamlarni aldash uchun unga Islomiy davlat degan nomni tanladilar. Ushbu loyiha amalda o‘z faoliyatini 2014-yilda Iroqdan boshladi.