Abu Jovid
Islom adolat va insof dini; u o‘z izdoshlarini zolimni qo‘llab-quvvatlashdan qaytaradi. Alloh taolo shunday deydi:
وَلَا تَعَاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ
ya’ni: gunoh va zulm ishlarida bir-biringizga yordam bermang. Ammo afsuski, bu asosiy tamoyil ba’zi o‘zini ulamo deb atovchilar tomonidan poymol qilinmoqda.
Pokiston harbiy rejimi boshidan bugungacha Amerika xizmatida va ta’siri ostida bo‘lib kelgani shunday haqiqatki, hatto oddiy bola ham bundan xabardor va mintaqada uning roli qanday ekanini biladi. Ammo shu bilan birga, ayrim ulamolar borki, kun bo‘yi hadis rivoyat qilishdan charchasalar-da, o‘sha hadislarning mazmuniga zid ravishda ish tutadilar: ular Pokiston harbiy rejimini maqtaydilar, uning faoliyatini faxr bilan qo‘llab-quvvatlaydilar va “zamonaviy Namrud”ni taraqqiyot ramzi sifatida ko‘rsatadilar.
Haqiqatni anglab, uni ochiq bayon etishda yetakchi bo‘lishi kerak bo‘lgan ulamolar bugun hatto “zamonaviy Dajjol”ning qadamlarini o‘z yurtlarida taraqqiyot siri deb baholamoqdalar. Bilmayman, ularning din haqidagi tushunchasi shunchalik sayozmi yoki ular ongli ravishda qullik bo‘ynog‘ini qabul qilganlarmi. Islom hech qachon kofirning yo‘lini taraqqiyot deb bilmaydi. Agar shunday bo‘lganida, sahobalar Rim va Fors kabi buyuk imperiyalar qarshisida izzat va mustaqillikni his etmas edilar, ularga qarshi kurashmas edilar va ularning yo‘lini qabul qilmas edilar.
Nega diniy qadriyatlar asta-sekin susayib bormoqda va nega ushbu oyat e’tibordan chetda qolmoqda:
وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ
ya’ni: zolimlarga moyil bo‘lmanglar, aks holda sizlarni olov tutadi.
Osim Munir haqida shunday da’volar keltiriladiki, u Afg‘onistonda ko‘plab begunoh insonlar o‘limiga sabab bo‘lgan va uning qo‘llari begunohlar qoni bilan bulg‘angan. Tramp esa Falastin va Afg‘onistondagi qonli voqealar bilan bog‘liq holda keskin tanqid qilinadi, u Islomga qarshi siyosatlar yuritayotgan yetakchilardan biri sifatida tasvirlanadi. Bunday shaxslar qanday qilib musulmonlar uchun taraqqiyot namunasi bo‘lishi mumkin degan savol o‘rtaga tashlanadi.
Ulamolarning vazifasi kufr oldida taslim bo‘lish emas. Bu og‘ish, adashish va o‘z vazifasidan chetga chiqishdir. Ulamolarning vazifasi odamlar ongini har qanday zararli fitnalardan ogoh qilish, ularga shuni tushuntirishki, bugun kuchli bo‘lib ko‘ringan tomon abadiy g‘olib emas, yakuniy g‘alaba adolat va haqiqat tomonidadir. Ular jamiyat ongida adolat, haqiqat va mustaqillik tushunchalarini mustahkamlashlari kerak, aksincha odamlarni qullikka undamasliklari lozim.
Ulamolar Imom Molik rahimahulloh kabi bo‘lishlari kerak u bir fatvo sababli yillar davomida qamoqqa chidadi, zolim hukmdor bosim o‘tkazgan bo‘lsa-da, u o‘z haqiqatidan qaytmadi. Shuningdek, Imom Ahmad ibn Hanbal rahimahulloh kabi bo‘lishlari kerak u “Qur’on maxluqmi yoki yo‘qmi” masalasida qamaldi va qiynoqqa solindi, ammo o‘z e’tiqodidan voz kechmadi.
Islom tarixi haqiqatni aytgani uchun qamalgan yoki shahid qilingan ulamolarga to‘la. Agar Pokiston ulamolari haqiqatni ayta olmasalar, ochiq zulmni qoralay olmasalar, hech bo‘lmaganda ushbu hadisga amal qilsinlar:
«أفضل الجهاد كلمة حق عند سلطان جائر»
ya’ni: eng afzal jihod zolim hukmdor qarshisida haqiqatni aytishdir.
Hech bo‘lmaganda sukutni tanlab, ushbu hadisga amal qilsinlar:
«من كان يؤمن بالله واليوم الآخر فليقل خيرا أو ليصمت»
ya’ni: kim Allohga va oxirat kuniga iymon keltirgan bo‘lsa, yaxshi gapirsin yoki sukut qilsin. Chunki zolimni qo‘llab-quvvatlash va uni maqtash hech qachon haqiqat yo‘li emas, balki bu “yomon ulamolar”ning ochiq belgisi hisoblanadi.
Bu ummatga ongni shakllantiruvchi insonlar kerak shunday insonlarki, ular kurash va matonat ruhini qalblarda tiriltiradilar. Ammo Pokistondagi ayrim ulamolar nafaqat bunga da’vat qilmaydilar, balki hatto ichki qarshilik ruhini ham targ‘ib etmaydilar; aksincha, bunday shaxslarni yoshlar orasida taraqqiyot timsoli sifatida ko‘rsatadilar, go‘yoki bizning madaniyat ortda qolgan, asl madaniyat esa G‘arbniki degandek.
Bu voqealar yig‘indisidan shunday xulosa qilish mumkinki, “zamonaviy Dajjol”ning fitnasiga nafaqat oddiy xalq, balki bilimli qatlam ham tushib qolgan. Bu ta’sir hatto ayrim ulamolarning fikrlariga ham sinib ketgan. Natijada, bugun ayrimlari har kuni hadis va Qur’on tafsiri bilan shug‘ullansa-da, o‘zlari ham adashish girdobiga tushib qolgan.