Hafez Osama Haqqani
Goʻyo insoniyat vijdoniga ikkita qora soya yopirilgandek. Isroil va Pokistonning har biri oʻz maydonida begunohlar qoniga belangan yoʻldan qadam tashlamoqda; bu shunday yoʻlki, unda na sharaf bor va na insoniylik, u faqat mazlumlarning faryodi va nolasi bilan taniladi.
Tarix bu sokin, ammo uygʻoq guvoh, bunday manzaralarga koʻp bor guvoh boʻlgan; adolatdan bexabar, mast va surbet qudrat egalari jinoyatga qoʻl urgan sahnalarni koʻrgan. Ammo aynan shu tarix bunday voqealarning yakunini ham oʻz sahifalariga muhrlagan. Hech bir zulm boqiy qolmagan va hech bir zolim muqarrar taqdirdan qochib qutula olmagan.
Bugungi ushbu mashʼum raqobat, garchi ogʻriqli va dilxira boʻlsa-da, oʻsha oʻzgarmas ilohiy va tarixiy sunnatni (qonuniyatni) eslatadi; bu qonuniyatga koʻra, zulm tuni qanchalik uzun boʻlmasin, baribir adolat tongi otadi. Bolalarning sukuti, onalarning koʻz yoshlari va tuproqqa toʻkilgan qonlar bularning barchasi guvohlik beradi va kun kelib zulm qasrlarini yer bilan yakson qiladigan hayqiriqqa aylanadi.
Ushbu mashʼum yoʻlda kim birinchi boʻlib halokatga yuz tutishini koʻrish kerak; ammo bir narsa ravshanki, har ikkalasi uchun ham bu yoʻlning oxiri sharmandalik va mahv boʻlishdan oʻzga narsa emas. Zero, zamon charxi hech qachon zolimlar foydasiga aylanmagan va aylanmaydi ham.
Biroq bu yakun shunchaki oddiy bir qulash boʻlmaydi, balki ichkaridan boshlanadigan yemirilishdir. Zulm poydevori qoʻrquv va hiyla-nayrang ustiga qurilgan boʻlsa, ilk yoriqlar aynan shu poydevorda koʻrina boshlaydi.
Zulm ostida jim qolgan millatlar bir kun uygʻonadi va bu uygʻonish hech qanday kuch toʻxtata olmaydigan qudratdir.
Ushbu qora yoʻlda begunohlar qoni uzra tashlangan har bir qadam jarlik yoqasigacha boʻlgan masofani qisqartiradi. Mazlumning har bir faryodi ertami-kechmi qaytib keladigan aks-sadoga aylanadi va yerga tomgan har bir tomchi yosh kun kelib undan gʻazab va adolat daraxti unib chiqadigan urugʻdir.
Bugun qudrat gʻavgosi haqiqatni gʻubor pardasi ortiga yashirgan boʻlishi mumkin, ammo ertaga oʻsha haqiqat otashin quyosh kabi pardalarni yirtib tashlaydi. Oʻshanda na bir bahona qoladi va na qochishga yoʻl. Nomlar qoladi, biroq iftixor belgisi sifatida emas, balki tarix sahifalaridagi ibrat sifatida.
Yakunda, bu raqobat qudrat maydonida emas, balki vaqt mahkamasida hal boʻladi; shunday mahkamaki, unda hech qanday nufuz kor qilmaydi va hech qanday yolgʻon qabul qilinmaydi. Va oʻsha yerda asl gʻolib eng koʻp vayronaga sabab boʻlgan emas, balki haqiqat va insoniylik tomonida turgan kishi ekanligi ayon boʻladi.
