Nu‘mon Sa’id
Fikriy hujum qurol, miltiq yoki bomba bilan bo‘ladigan oddiy hujum emas, balki ong va tafakkurdan boshlanadigan nihoyatda xavfli tajovuzdir. Bu turdagi urush insonning e’tiqodi, fikri va madaniyatini nishonga oladi hamda millatlarni ichidan zaiflashtirishni ko‘zlaydi.
Fikriy hujumning birinchi bosqichi odamlarning ongini, tushunchalarini va atamalarini o‘zgartirishdir. Ilgari yaxshi deb hisoblangan narsalar yomon sifatida talqin qilinadi, yomon deb qaralgan holatlar esa erkinlik va sivilizatsiya nomi ostida chiroyli va qimmatli qilib ko‘rsatiladi.
Asrlar davomida musulmonlar va islomiy yurtlar turli xorijiy urushlar va bosqinlarga duch kelib kelgan. Bu urushlar nafaqat musulmonlarning yerini va boyligini egalladi, balki ularning tarixi, o‘zligi va madaniyatiga ham chuqur ta’sir ko‘rsatdi.
Fikriy urush milliy tafakkur, atamalar va qadriyatlarni o‘zgartirish hamda ularning o‘rniga begona tushunchalar, g‘oyalar va istilohlarni kiritishdir. Bu urush bosqinning eng muhim qurolidir. Bosqinchilar aynan shu yo‘l bilan millatlarning ongini egallab, ularni ichidan parchalashni va boshqarishni osonlashtirishni maqsad qiladilar. Kimki Afg‘oniston va AQSh o‘rtasidagi urushni diqqat bilan kuzatgan hamda mustamlakachi kuchlar va g‘arbiy tuzilmalarining yashirin qiyofasini o‘rgangan bo‘lsa, harbiy tajovuz bilan bir qatorda e’tiqodlar, barqaror fikrlar, qadriyatlar va madaniyatlarga qarshi ham urush olib borilganini yaqqol ko‘radi.
Biz shuni ko‘rdikki, mustamlakachi kuchlar bomba va qurollardan foydalanish bilan birga, yuzlab atamalar, tushunchalar va materiallarni tarqatib, haqiqatlarni buzishga, tariximiz va o‘zligimizni yomonlashga, xalqning e’tiqod va ishonchlarini o‘zgartirishga urindilar.
Yigirma yillik urush davomida ochiq ko‘ringan haqiqat shuki, bosqinchilar ilk kundan boshlab fikriy va madaniy urushni tirik saqlashga harakat qildilar. Bu yo‘lda turli nomlar, vayronkor va hatto terrorchi vositalardan foydalandilar, toki ijtimoiy qadriyatlarimizni, tarix va sivilizatsiyamizni, madaniy an’analarimizni, fikrlash odatlarimizni va diniy merosimizni yo‘q qilsinlar.
Bosqinchilar tarixiy meroslarimizni vayron qildilar, yodgorliklarni taladilar va diniy ashyolarni yo‘q qildilar. Maqsad ming yillik asl fikr va madaniyatimizni zaiflashtirish, urf-odat va qadriyatlarimizni o‘zgartirish hamda ularning o‘rniga g‘arbiy va begona qadriyatlar qorishmasini singdirish, ijtimoiy o‘zligimizni ildizidan uzib tashlash edi.
Ular avvalo milliy tillarimizni nishonga oldilar, haqiqatlarni soxtalashtirdilar, tarixni buzib ko‘rsatdilar va atamalarni o‘zgartirish orqali o‘z asosiy maqsadlariga erishmoqchi bo‘ldilar. Bu maqsad oilamizning ijtimoiy, axloqiy, diniy va asl tuzilmasini yemirish edi. Bu ularning strategiyasi bo‘lib, unga milliardlab dollar sarflandi. Chunki aynan mana shu omillar bosqinga qarshi eng katta to‘siq bo‘lib, millatlarning birligi va siyosiy qudratini ta’minlaydi.
Bosqinchilar ma’lum darajada o‘z maqsadlariga yetdilar ham: aqlni o‘g‘irlash, haqiqatlarni soxtalashtirish, tarixni buzish va ayrim qadriyatlar hamda tushunchalarni o‘zgartirish orqali bunga erishdilar. Islomga to‘liq bog‘liqlik terrorizm deb ataldi, bosqinga qarshi jihod va kurash zo‘ravonlik deb nomlandi, o‘z yeri va muqaddasotini himoya qilish esa tajovuz sifatida ko‘rsatildi.
Barqaror fikr va qadriyatlar yo‘q qilinishi bilan ayon bo‘ldiki, bosqinchilar asl tushunchalarni izdan chiqarib, ularning o‘rtasidagi chegaralarni yo‘qotmoqchi edilar va aynan shunday bo‘ldi: yaxshilik yomonlik bilan tenglashtirildi, buzuqlik ezgulik sifatida ko‘rsatildi, zolim mazlumga o‘xshatildi, tajovuzkor himoyachi qilib tanitildi, bosqinchi esa go‘yoki haq egasi sifatida namoyon etildi. Bu esa ularning aynan ko‘zlagan maqsadi edi.
Xulosa shuki, fikriy urushda asosiy nishon xalqning tafakkuridir. Chunki bir millatning asosiy e’tiqodlari qulagan zahoti, u millat yo‘lini yo‘qotadi va oson boshqariladigan nishonga aylanadi. Shu sababli G‘arb doimo erkinlik va demokratiya kabi chiroyli shiorlar ortida fikriy dasturlarni ilgari surib, jamiyatlarga singib boradi.
Garchi Afg‘oniston jismoniy bosqindan qutulgan bo‘lsa-da, fikriy urushning maqsad va vayronkor oqibatlari yetarlicha anglanmagani sabab jamiyatimiz hanuz ma’lum darajada fikriy bosqin ta’siri ostida qolmoqda. Agar fikriy bosqinning xavflari va zararlaridan ogohlik berilmasa, barqarorlik omillari mustahkamlanmasa va fikriy kirib kelish yo‘llari to‘sib qo‘yilmasa, bugungi g‘arbona nazariyalar kelajak avlodimizning asosiy tafakkuriga aylanadi. Bu esa afg‘on jamiyatining fikriy va axloqiy tuzilmasiga nihoyatda og‘ir zarba beradi.
Jamiyatni saqlab qolish uchun ijtimoiy barqarorlik mustahkamlanishi, fikriy bo‘linishlar yopilishi va asosiy qadriyatlarimiz sobit turishi lozim. Chunki e’tiqodlarimiz, barqaror fikrlarimiz, madaniyatimiz, o‘zligimiz, tarix va sivilizatsiyamiz nishonga olingan bir paytda, har qachongidan ko‘ra ko‘proq o‘zimizni va jamiyatimizni himoya qilishga majburmiz. Qachonki bir millatning asoslari, madaniyati, yeri va hokimiyati tahdid ostida qolsa, u millat barcha imkoniyat va qudratini himoya yo‘liga safarbar etishi lozim bo‘ladi.
Bu esa aql va tafakkur begona ta’sirdan asralmaguncha, e’tiqod va qadriyatlarimizga zid bo‘lgan har qanday begona fikr rad etilmaguncha va asl islomiy tamoyillarimizga mahkam yopishib, ularni mustahkamlamaguncha mumkin emas. Chunki aynan shu tamoyillar bizning asosiy mezonimiz va mavjudligimizning kafolatidir.
