Sayfuddin
Butun dunyo musulmonlari muborak Ramazon oyining tunu kunlarida rahm-shafqat, kechirim, sabr va insoniylik saboqlarini o‘rganib, ibodat va o‘zaro mehr-muruvvat muhitini his qilayotgan bir paytda, Afg‘oniston qo‘shnisida Pokiston hukmron doiralari aynan sionistik rejim yo‘lini tutmoqda. Ular Kobulning tiklanishi, obodonchiligi va go‘zalligiga chiday olmay, Afg‘oniston poytaxtini yana bir G‘azoga aylantirishni, hech bo‘lmaganda uni yana vayronalik ramziga aylantirishni istamoqda.
Shu katta urush jinoyatlarining davomi sifatida ikki kecha avval Kobulda yurakni larzaga soluvchi fojia yuz berdi. Bu voqea nafaqat xalqni, Islomiy Amirlik rahbariyatini, balki har qanday vijdonli insonni chuqur qayg‘uga soldi. Hujum jamiyatning eng zaif, eng himoyasiz va eng unutilgan qatlami giyohvandlarga qaratildi. Ular qurolsiz, himoyasiz va hech qanday jangga aloqasi bo‘lmagan insonlar edi.
Bu qonli voqea natijasida yuzlab bemorlar halok bo‘ldi va o‘nlab kishilar yaralandi. Bu holat insoniy qadriyatlarga og‘ir zarba sifatida baholanadi. Pokiston harbiy doiralari tomonidan rejalashtirilgan bunday hujumlar insoniyatga qarshi ochiq tajovuzdir. Urush alangasi faqat qurollilar bilan cheklanmay, eng zaif insonlarni nishonga olgan paytda bu endi urush emas bu axloqiy qulashdir. Bunday amallar insoniyatning asosiy tamoyillariga mutlaqo zid bo‘lib, hech qanday oqlovga ega emas va tarixda tinch aholiga qarshi eng og‘ir jinoyatlar qatoriga kiradi.
Bu hujum tasodifiy emas edi, balki uzoq muddatli reja va hisoblangan siyosat mahsuli sifatida ko‘riladi. Maqsad Afg‘oniston xalqiga va Islomiy Amirlik mas’ullariga siyosiy bosim o‘tkazish, ularni azob va qiyinchiliklarga duchor qilishdir. Ammo begunoh insonlarning qonini to‘kish hech qachon siyosiy g‘alaba keltirmaydi, aksincha adovat, ishonchsizlik va tugamaydigan mojarolarni yanada kuchaytiradi.
Pokiston harbiy tuzilmasi ana shunday ishlarni “strategiya” nomi ostida oqlovchi ayrim buzuq generallar va zobitlardan iborat. Aslida esa ular mintaqa barqarorligi va insoniy qadriyatlarga qarshi jinoyatlarda tarix oldida javobgar shaxslardir. Ular bilishlari kerakki, tarix hech qachon zulm sahifalarini oqlamaydi. Har bir lahza va har bir jinoyat albatta hisob-kitob qilinadi va adolat hamda vijdon sudi ularni javobgarlikka tortadi.
Xalqaro hamjamiyat, inson huquqlari tashkilotlari va mintaqa davlatlari bunday dahshatli jinoyatlarga sukut qilmasligi kerak. Bu voqealar chuqur va xolisona o‘rganilib, aybdorlar adolat oldiga chiqarilishi zarur. Chunki javobsiz qolgan zulm har doim undan ham katta fojialarga olib keladi. Aks holda, Afg‘oniston tuprog‘i shunday g‘ururli va jasur xalqni tarbiyalagan-ki, ular zo‘ravonlik va tajovuzga qarshi kurashda boy tajribaga ega: ularning ajdodlari Britaniya mustamlakasini mag‘lub etgan, otalari Sovet istilosini barbod qilgan va bugungi avlod esa kuchli Amerika istilochi tizimini larzaga keltirgan.