Iqbol Hamzah
Avvalgi ta’kidimizdek, mintaqadagi hozirgi vaziyat Pokistonning qulashida yana bir omil hisoblanadi. Agar generalar Arabiston tomonidan qo‘llab-quvvatlansa, ular zarar ko‘radi; agar qilmasa ham, ular zarar ko‘radilar. Shu bilan birga, hozirgi mintaqa sharoitida Pokistonning parchalanishiga olib keladigan yana bir omil – Pokiston generalarining Afg‘oniston bilan urush boshlashidir.
Tarix shuni ko‘rsatadiki, afg‘onlar hech qachon urushda mag‘lub bo‘lmagan va Pokiston generalari hech qachon urushni yutmagan. Shu xalq edi, u Buyuk Britaniyaning buyuk imperiyasini kichik Britaniya qilgan va Sovet Ittifoqini Rossiyaga aylantirgan. Alloh taolo afg‘onlarning qilichida shunday qudrat va kuch berganki, har qanday dushman ularning oldida mag‘lub bo‘ladi va o‘sha dushman albatta parchalanadi.
Pokiston generalari har doim urushni bir loyiha sifatida ko‘rganlar, shuningdek afg‘onlar bilan urushni ham yuzaki ko‘rganlar. Ular urushning ruhiy va ma’naviy jihatlarini o‘rganmagan. Hali ham tushunmaydilar: afg‘onlar oldida mag‘lubiyat – bu parchalanishdir. Pokiston allaqachon parchalanish xavfi ostida turibdi va kim bilan urushga kirsa, tarixiy tajribaga ko‘ra, Pokistonning parchalanishi ko‘z ochib yumguncha sodir bo‘ladi.
Biroq bu safar Pokiston generalari avvalgidek emas; ular hushyor emas va avvalgi kabi strategik qadamlar qo‘ymayaptilar. Avval, generalar xalq ustida qo‘rquv avjiga chiqqanda, Hindiston bilan ramziy otishmalar qilgan va xalqni Islom va jihod nomi bilan biroz tinchitgan. Lekin bu safar Pokiston generalarining ojizliklari shundaki, ular biladiki, bu urush Islom, shariat va xalqaro qonunlarga ziddir va hech qanday diniy yoki huquqiy asos topa olmaydilar.
Aksincha, bu urush Pokistondagi islomiy yoshlar uchun jihod qilishni zarur qiladigan sababga aylangan. Shu urush davomida ular ochiqchasiga islomiy belgilarni nishonga oldi: diniy maktablarni vayron qildi, Qur’on sahifalarini yondirdi va ayol va bolalarni halok etdi. Ular amalda islomiy yoshlarning da’vosini haqiqatga aylantirdi: Pokiston armiyasi Qur’onga va islomiy belgilariga dushman.
Ehtimol, bu Pokiston generalari tarixidagi birinchi urush bo‘lib, u xalq tomonidan qo‘llab-quvvatlanmaydi; aksincha, barcha xalq dushman bo‘lgan. Chunki Qur’on dunyo bo‘ylab bir Qur’ondir. Qur’onda afg‘on, pokistonlik yoki boshqa millat nomlari yo‘q. Har bir mamlakatda kim Qur’onga qarshi turib, unga hurmatsizlik qilsa, barcha islom yoshlar unga qarshi turadi, o‘z vatanini yoki millatini hisobga olmasdan.
Pokiston armiyasi generalari urushning ilk kunida Qur’onga va Alloh belgilariga dushmanlikni ham qabul qilganlar, bu esa ularga juda qimmatga tushishi mumkin. Armiyada pastki bo‘g‘inlarda islomiy yoshlar bo‘lsa, ular Qur’on uchun o‘z qurolidagi o‘qni generalar ustiga otishlari mumkin. Tarix shuni ko‘rsatadiki, Qur’onga qarshi chiqqanlar hech qachon baxtli bo‘lmagan; doimo sharafsiz va mag‘lub bo‘lgan.
Men ushbu matn orqali Pokiston askarlariga, xususan, pastki darajadagi va islomiy e’tiqodga ega yosh askarlarga murojaat qilaman: Ey yoshlar! Alloh sizga kuchli qo‘llar bergan va qurol sizning qo‘lingizda. Agar Qur’onga qarshi qilgan harakatlarga hozir javob bermasangiz, qachon berasiz? Hayotda Qur’ondan muhim narsa bormi? Har bir musulmon, Qur’ondan muhimroq narsaga e’tibor bersa, hatto ota-onaga ham ishonchi zaiflashadi; generalga esa hech qachon.
Bugun Alloh sizga nodir imkoniyat bergan Qur’onga qarshi qilganlarni jazolash. U general Qur’onni bombardimon qilgan, diniy maktabni vayron qilgan va musulmon ayol va bolalarni halok qilgan. Ey yosh, agar Alloh bu imkoniyatni bergan bo‘lsa, sinov ham qo‘ygan: qurolingizni shu generalga qarating, shubhasiz Alloh sinovida g‘olib bo‘lasiz. Agar jim tursangiz va uni qo‘llab-quvvatlasangiz, Qur’onga qarshi sherik bo‘lasiz va doimiy sharmandalik sizni kutadi. Biz esa faqat xabar berish bilan cheklanamiz.
