Abu Jovid
Haqq va batil o‘rtasidagi ziddiyatlarning davomida, Islom doimo yashirin fitnalar va rejalarning nishoni bo‘lib kelgan; natijada, ummatning yarim bitgan yaralari yana yangilangan. Batil tarafdorlar doimo shunday yo‘llarni tanlaganlar-ki, ular ummatning mustahkamligini zaiflashtirish va sindirishga olib kelgan yoki uni zaiflashtirgan.
Hazrat Ali va Muaviya (roziyallohu anhum) o‘rtasidagi ijtihodiy ixtiloflar yakunlangach va ular kelishuvga erishganida, Abu Musa Ashari va Amr ibn Os (roziyallohu anhum) hukmronlik qiluvchi ikki hakam sifatida tanlandi. Shu paytda batil ham bosh ko‘tardi, chunki tarafdorlar tushundiki, ummat yana mustahkamlik sari harakat qilmoqda va uni yo‘q qilishga intildilar; ularga muborak Islom dinini o‘z asboblari sifatida ishlatishlari, noto‘g‘ri tushunishlari va xalq oldida «لا حُكْمَ إِلَّا لِلَّهِ» (La hukma illa lillah”) shiorini ilgari surishlari mumkin bo‘ldi.
Ular o‘z taxminlariga ko‘ra, buni ummatning foydasi va muammolarining yechimi sifatida ko‘rgan bo‘lishi mumkin, va ehtimol ummat yaralariga malham deb hisoblagan bo‘lishi mumkin, lekin bu zaharli malham edi, u yaralarni yana yangilab yubordi.
Shu nozik davrda, ummat tinchlik va birlik sari qadam qo‘yar ekan, bu guruh isyon ko‘tardi va jamoadan ajralib chiqdi. Ba’zi ulamolar bunday isyon va Islomdan chiqishni ummat musulmonlaridan ajralishning boshlang‘ich asoslari sifatida hisoblaydilar. Hatto Payg‘ambarimiz Muhammad (s.a.v) davrida ham bu shaxslar alohida shaklda mavjud bo‘lgan, lekin ular kuch yig‘ib, ommaviy harakatlar qilishga qodir emas edilar, chunki va’zi davrida ular xalq ko‘ziga chang sepib, Islomni noto‘g‘ri talqin qilib, siyosiy faoliyatlarini haqqoniylashtira olmas edilar.
Bu chiqishning asosiy salbiy oqibatlaridan biri shuki, ular Hazrat Ali (roziyallohu anhu) va ko‘plab sahobalarni kufrga tortdilar va qon to‘kilishini halol deb bildilar, holbuki Hazrat Ali Payg‘ambarimiz (s.a.v) tomonidan Jannatga vasiyat qilingan edi va Payg‘ambar aytgan: «علي في الجنة» Ali jannatda.
Payg‘ambarimiz (s.a.v) shuningdek aytganlar:
«أَنْتَ مِنِّي بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى، إِلَّا أَنَّهُ لَا نَبِيَّ بَعْدِي»
Sen menga Muso (a.s) uchun Harun kabi bo‘lgansan, farqi shuki, mening keyinimda payg‘ambar bo‘lmaydi.
Biroq xavorijlar hatto Payg‘ambar (s.a.v) hayotida ham uning yo‘lidan chalg‘ishgan va Payg‘ambar vafotidan so‘ng, ularning chalg‘ishi to‘liq va ehtimoliy bo‘ldi.
Bugungi IShIDchilar aniq xavorijlar kabi bo‘lib, ular ham avvalgi xavorijlar singari, haqiqat yo‘lidagi imom va islomiy jamoadan chiqib ketdilar; bugun ham Islomiy Amirlik va haqiqat yo‘lini rad etadilar va barcha rahbarlarni murtad deb biladilar. Al-iyozu billah!
Avval har kim hakamiyatga ovoz berganida kofir hisoblangan bo‘lsa, bugun ham kim Amirlikni qo‘llasa, murtad hisoblanadi. Avvalgi nozik davrlarda ular ummatning mustahkamligini buzishga harakat qilganidek, bugun ham ummat qiyin va nozik sharoitda bo‘lib, yana mustahkamlik umidida Islomiy Amirlik rahbarligi ostida harakat qilmoqda; lekin IShIDchilar tabiatlariga ko‘ra yana ummatning belini sindirishga intiladilar va uni doimiy ravishda yo‘q qilishga urinadilar.
Islom tarixi shuni ko‘rsatadiki, jamiyat eng yuqori cho‘qqiga chiqib, mustahkamlik sari harakat qilganda, xavorijlar chet elliklar bilan maslahatlashib va Islomni noto‘g‘ri talqin qilib, bu ko‘tarilishni to‘xtatishga harakat qilgan. Ular o‘ylashadiki, bu qattiq chora-tadbirlar bilan Ulamo Rabbimizning roziligini qozonadilar, ammo aslida ulkan gunoh sodir qiladilar; Iblis ularga bu notekis yo‘lni bezab bergan.
