Ulamolardan eshitganmiz va siyratga oid mashhur kitoblarda ham o‘qiganmizki, Rasululloh ﷺ Madinai Munavvaraga kelganlarida, o‘z risolatlarining alomatlarini yahudiylar oldida ochiq-oydin namoyon qilganlar hamda ularning o‘z kitoblariga tayanib, nubuvvatlarini yahudiylarning yetakchilari va ulamolariga isbotlab berganlar. Yahudiylar bu holatdan norozi bo‘lib, uni yomon ko‘rdilar va qabul qilish o‘rniga itoatsizlik yo‘lini tanladilar; hatto o‘z kitoblarini tahrif qilishga, yolg‘on va soxtakorlik bilan dalillarining mohiyatini o‘zgartirishga qo‘l urdilar.
Bu xatti-harakatlarning ortida shunday sabab bor ediki, Madinada yashovchi yahudiylar asrlar davomida arablar ongiga tez orada butun dunyoni hidoyat bilan to‘ldiradigan bir payg‘ambar zuhur etadi, uning kelishi bilan zulmatli dunyo nurga to‘lishi haqidagi fikrni singdirib kelgan edilar. Dunyo muhitini bosib olgan kufr va shirkning badbo‘y isi Rasul kelishi bilan yo‘qoladi, uning o‘rnini esa hidoyat va tavhidning yoqimli atri egallaydi, deb ishonishardi.
Ammo shunga qaramay, ular bu payg‘ambar albatta o‘zlaridan chiqadi, degan gumonda edilar. Rasululloh ﷺ ularning orasidan emas, balki ummiy bir qavm arablar orasidan yuborilganida, ularning diniy va ma’naviy ustunligi larzaga keldi. O‘zlarini arablar oldida ojiz his qila boshladilar va ichki pastlik kompleksiga tushib qoldilar.
Bu muammoning eng oson yechimi Rasululloh ﷺ ni qabul qilish edi. Agar ular bu borada boshqalardan oldin bo‘lganlarida, masala shu yerda yakun topgan bo‘lardi. Ammo ularning manmanliklari va haddan oshgan da’volari bunga to‘sqinlik qildi. “Endi dunyo nima deydi?” degan o‘y ularni o‘zlariga nisbat berilgan ilohiy ta’limotlarni tahriflash yo‘liga boshladi.
Shu bilan birga, ular Rasululloh ﷺni har qanday yo‘l bilan obro‘sizlantirishga urindilar. Natijada qalblarida adovat va nafrat ildiz otdi. Har qanday nuqson va buzuqlikni Payg‘ambar ﷺga nisbat berishga odatlandilar. Doimo poylab, biror imkon topilishi bilanoq, uni bahona qilib, iftira, tuhmat va nopokliklar bo‘ronini qo‘zg‘atardilar.
Ular mushriklardan farqli o‘laroq, diniy tus berish va mazhabiy rang bilan bezash imkoniga ega bo‘lganlari sababli, yolg‘on nisbatlarda ham aynan shu quroldan foydalandilar. Bundan tashqari, musulmonlarni o‘zaro urushtirish, ularning birlik va qudratini parchalashga intildilar. Shu sababli ba’zan Aws va Xazraj o‘rtasidagi johiliyat davridagi adovatni eslatdilar, ba’zan esa qavmiy shiorlarni qo‘zg‘ab, ansorlar va muhojirlar orasida fitna yoqishga urindilar. Ammo Alloh taoloning yordami bilan ularning hech bir makri muvaffaqiyat qozonmadi va har safar mag‘lubiyatga uchradilar.
Bugungi manzaraga nazar tashlasak, o‘sha davrdagi yahudiylar yo‘q bo‘lsa-da, ularning yo‘lidan yurayotgan ayrim shaxslar hanuz mavjud. Ular orasida bugungi kunda o‘zini professor, muftiy va turli xalqaro unvonlar sohibi deb tanituvchi, Abdurahim nomi bilan mashhur shaxs ochiq-oydin ko‘zga tashlanadi. U haqiqotni quyoshdek ravshan ko‘rib turgan holda, so‘nggi ellik yil davomida aynan shu quyoshni so‘ndirish yo‘lida harakat qilib kelgan, biroq uni dunyoga “haq zaxirasi” sifatida taqdim etishga urinib kelgan.
Uning ellik yillik faoliyati, qilgan amallari va bosgan har bir qadami bugun ham tarix bag‘rida saqlanib, o‘ziga qarshi guvohlik bermoqda. U Afg‘onistonda AQShga qarshi kurashgan mujohidlarni qanday so‘zlar bilan maqtagani, bugungi kunda ham maqolalari va yozuvlarida mujohidlarni qanday ehtiros bilan madh etgani ochiq manbalarda mavjud. Har bir oddiy yoki bilimli kishi uning so‘nggi ellik yil davomida “mujohidlar” nomi bilan nimalarni to‘plagani va bundan qanday manfaat ko‘rgani haqida o‘rganib chiqishi mumkin.
Ammo muhim jihat shundaki, u mujohidlarni o‘ziga nisbat berib, o‘zini go‘yoki ularning yetakchisi va rahnamosi sifatida ko‘rsatishga urindi. Holbuki, bu da’vo mutlaqo yolg‘on va haqiqatga zid edi.
Alloh taolo aynan shu mujohidlarga ochiq g‘alaba ato etib, ular Afg‘oniston zaminida quyoshdek porlaganlarida va kufr hukmronligining iplarini uzib tashlaganlarida, bu yashirin sir ham fosh bo‘ldi: Abdurahimning ular bilan hech qanday aloqasi yo‘q edi. U faqat o‘z muassasasi va shaxsiy mavqeini oshirish uchun ularning nomidan foydalangan edi. Bu haqiqat butun dunyo mo‘minlari uchun oshkor bo‘ldi.
Keyinchalik, o‘z saflaridan ayrimlar mujohidlar nomi bilan yig‘ilgan mablag‘larning hisob-kitobi talab qilinishini oshkor qilganlarida, u shaxs vahimaga tushdi. Avvaliga faqat nolish va shikoyat bilan cheklandi. Ammo “o‘tmishni eslash azobdir, ey Parvardigor” mazmuni yanada yaqqol bo‘lgach, u xuddi Madina yahudiylari kabi siyosatini o‘zgartirib, mujohidlarga qarshi ochiq hujum boshladi.
Bu safar uning tuhmatlari shu qadar haddan oshdiki, hatto yahudiylarning o‘zi ham hayratda qoldi. U shunday ayblovlar qo‘ydiki, bunday gaplar hatto Ibn Salulning xayoliga ham kelmagan bo‘lishi mumkin. Go‘yo iftira borasida yangi “rekord” o‘rnatdi. Yahudiylar foydalangan diniy niqobni bu safar u o‘zi zamonaviy va yangi shaklda qo‘lladi.
Yaqinda Balujistonning turli shaharlarida, xususan Kvetta va atrof hududlarda baluj qarshilik harakatlari tomonidan amalga oshirilgan hujumlar, yuzlab, balki minglab shahar markazlariga kirib borilishi, davlat idoralarining yoqib yuborilishi, kunduz kuni shahar va poytaxt ustidan nazorat o‘rnatilishi va shu yerdan “biz o‘z huquq va erkinligimizni talab qilamiz” degan xabar tarqatilishi bularning barchasi u shaxs uchun yangi imkoniyatga aylandi.
U bu vaziyatni bahona qilib, yana bir bor asossiz va chalkash bayonotlar bilan chiqdi. O‘z media kanalidagi suhbatda bu hujumlar Afg‘onistondan, Afg‘oniston rahbari buyrug‘i bilan amalga oshirilganini da’vo qildi. Keyin esa odatdagidek, so‘zlarni murakkab va nozik tarzda burab, o‘z da’volarini o‘zi rad etib qo‘ydi.
U yahudiylar singari shunday bo‘htonlar qildiki, oddiy bir inson ham eshitib: Ey birodar! Kvetta bilan Afg‘oniston chegarasi o‘rtasida yuzlab millar masofa bor. Bu yerga kelish uchun o‘nlab nazorat punktlaridan o‘tish kerak. Qanday qilib qurollangan odamlar sog‘-salomat yetib kelib, barcha aybni Afg‘onistonga yuklab, Pokiston armiyasini begunoh qilib ko‘rsatish mumkin? deydi. Agar aql butunlay falaj bo‘lmagan bo‘lsa, bunday gapga qanday ishonish mumkin?
Aslida u haqiqiy haqiqatlar ochilib qolishidan qo‘rqadi. Chunki bunda faqat asosiy mas’ullar emas, balki uning o‘zi ham hisob berishga tortilishi mumkin. Shuning uchun u Madina yahudiylari kabi haqiqatni buzib ko‘rsatishga urinmoqda.
Baluj xalqi Pokiston tashkil topganidan beri doimiy zulm qurboni bo‘lib kelmoqda, behisob qurbonlar berdi, ammo ularning huquqlari hanuz poymol etilmoqda. Ayrim kuchlar Balujlarning ovozi shovqin-suronda yo‘qolishini xohlaydi. Buning eng samarali yo‘li musulmonlar orasida adovat alangasini yoqish, Madina yahudiylari singari turli targ‘ibotlar uydirish, chalkash va tartibsiz bayonotlar berish, shunchalik ko‘p yolg‘on va bo‘hton tarqatishki, oxir-oqibat haqiqatning o‘zi ham odamlar nazarida shubhali bo‘lib qolsin.
Ammo dunyo ko‘radi: kecha Madinada yahudiylarning har bir fitnasi qanday barbod bo‘lgan bo‘lsa, bugun ham yahudiyona yo‘ldagi bu yolg‘on va iftira karvoni oxir-oqibat mag‘lub bo‘ladi, inshaAlloh. Va Baluj xalqi oxir-oqibat o‘z haq-huquqlariga qat’iy ravishda erishadi.
