Qori Ishoq
O‘ninchi hut kuni Shohikot tog‘larida AQSh va uning ittifoqchilariga qarshi birinchi jang rejalashtirilgan edi. Bu jang o‘sha paytda mag‘rur Amerika aziz Afg‘onistonga hujum qilib, shariat tizimini ag‘darib, dahshatli jinoyatlar sodir etgan paytda bo‘lib o‘tgan. Ular o‘zlarini insonparvar deb atashardi, lekin o‘sha paytda insoniyat qo‘llaridan qon kechib, og‘ir qashshoqlikda nafas olayotgan edi.
Ha, o‘sha paytlar qo‘rqinchli kunlar edi; umidsizlik hamma joyni qamrab olgan, og‘ir mag‘lubiyat ro‘y bergan va Haq lashkari bo‘laklarga bo‘linib ketgan edi. Musulmonlar tushkunlikka tushib, kelajak haqida qayg‘urayotgan edilar. Ammo Allohning irodasi boshqacha edi. O‘sha yerda mag‘rur Amerika va uning ochko‘z ittifoqchilari, har kimga ochko‘zlik bilan qarayotgan bo‘rilar kabi, hayrat va sarosimaga tushishdi.
Ko‘p harakat qilishdi, lekin oxir-oqibat taqdir panjasi ularning yoqasidan oldi. Bu panja Shohikotning g‘olib tog‘larida jang qahramoni, shahid qo‘mondon Mulla Sayf-ur-Rahmon Mansur qo‘liga tushdi. O‘sha yerda Alloh taolo mag‘rur dunyoni Afg‘onistonning kambag‘al xalqi oldida xor qildi va uni abadiy xorlikka mahkum etdi.
Alloh jalla jalaluhu Afg‘oniston xalqidan bir qahramonni ko‘tardi va dushmanga birinchi og‘ir zarbani berdi. Aynan shu jang orqali Alloh jalla jalaluhu butun Afg‘onistonda jihod ruhini tiriltirdi va qattiq urush boshlandi.
Mag‘rur dunyo bir necha mujahid yoshlarning takbirlari va qattiq zarbalari oldida tiz cho‘kdi. Qahramonlar dushmanni kibr balandliklaridan yerga urib, uni og‘ir mag‘lubiyatga duchor qilishdi. Mag‘rur dushman davom etayotgan urushda mag‘lubiyat tomon ketayotganini anglab, mujahidlarni qo‘rqitish uchun jangga «Shohmar Anakondda» nomini berdi, lekin baribir dushmanning mag‘lubiyati bilan yakunlandi.
Chunki yosh jangchilar faqat Allohga ishongan, qalblari ilohiy muhabbat bilan to‘la edi va bu kichik Haq lashkari shahidlik bay’atini bergan edi. Shohikot jangi kundan-kunga kuchayib, dushmanni yanada og‘ir mag‘lubiyatlarga uchratdi.
Bu jangda amerikaliklarning og‘ir yo‘qotishlari dushmanga katta zarba berdi. Ular xor bo‘lib tan olishdi: «Biz Vetnamdan keyin bunaqa qattiq urushni ko‘rmaganmiz.»
Bu xabar faqat Shohikot tog‘larida charchagan mujahidlarga emas, balki barcha musulmonlarga yangi ruh bag‘ishladi. Ayniqsa, ushbu jangda qatnashgan mujahidlar yanada kuchayib, urush shiddatlashdi.
Urush shunchalik og‘ir bo‘ldiki, mag‘rur dunyo shunchalik zaiflashdiki, har bir afg‘onning tomirida qon qaynadi. Shu sababli, bu jangdan keyin qasos olish hujumlari davom etdi. Dushman g‘ururli Afg‘oniston xalqi oldida taslim bo‘ldi, motorbomblar ularning yuraklarini kuydirdi va yoshlar shunday qurbonliklar berdi-ki, ularni inson tasavvuriga sig‘dirib bo‘lmas edi.
Bu urush yigirma yil davom etdi, lekin mag‘rur dunyo asta-sekin zaiflashdi va oxir-oqibat Shohikot jangida parchalangan dunyo o‘z mag‘lubiyatini tan olishga majbur bo‘ldi va Dohadagi muzokaralar stoliga o‘tirdi. Ammo alhamdulillah, Tolibon nafaqat jang maydonida, balki siyosat sohasida ham bu xor dushmanga sharmandali mag‘lubiyat yetkazdi, natijada dushman butunlay xor bo‘lib ketdi va barcha qolgan jihozlari mujahidlarga g‘animat bo‘lib qoldi.
Ha, bu Shohikot qahramoni, jihod asoschisi, shahid qo‘mondon Mulla Sayf-ur-Rahmon Mansur ham shu qahramonona jangda dushman qo‘lida shahid bo‘ldi. U qasos jihodining birinchi buyuk shahidi edi. Alloh uning shahidligini qabul qilsin!
