Xalil Ahmad
Yigirmanchi va yigirma birinchi asrlarda musulmonlarga qarshi terrorizmga qarshi kurash nomi ostida eng yirik salib urushi boshlandi. Bu urushning asl maqsadi musulmonlarning boyliklarini talon-toroj qilish, islomiy qadriyatlarni yo‘q qilish va onglarni bosib olish edi. Tashqi ko‘rinishda u xavfsizlik va inson huquqlari shiori bilan olib borilgandek ko‘rsatildi, biroq vaqt o‘tishi bilan uning haqiqiy niyatlari barcha musulmonlarga ayon bo‘ldi.
Bu urushlar jarayonida hanuzgacha davom etayotgan bu jarayonda musulmonlar orasida qo‘rquv va vahima keng yoyildi; minglab va yuz minglab insonlar g‘oyib bo‘ldi, o‘n minglab kishilar qamoqlarga tashlandi, millionlab musulmonlar halok bo‘ldi. Natijada butun islom olami ishg‘ol qilindi, muqaddas maskanlar tahqirlandi va ilgari mavjud bo‘lmagan, musulmonlar orasida sun’iy davlatlar barpo etildi.
Musulmonlarning mol-mulkini talash va boyliklariga qo‘l urish tizimli tarzda amalga oshirildi. Avval ummatning har bir hududida o‘zlariga ma’qul hukumatlar o‘rnatildi, so‘ngra imonni savdoga solishda katta tajribaga ega shaxslar rahbarlikka keltirildi. Ikkinchi bosqichda musulmon hukmdorlar orasida ishonchsizlik va nizo muhiti yaratildi; ummat parcha-parcha qilindi va shunday zahar sepildiki, hatto ularning o‘zi yo‘q bo‘lsa ham, bu ummat uning oqibatlaridan o‘nlab yillar qutula olmaydi.
Salibchi va yahudiy xo‘jayinlar uchun har qanday xizmat va itoatga tayyor, qullarcha lashkarlar mavjud. Ular tillarida La ilaha illalloh kalimasini aytadilar, yetakchilari esa o‘zlarini ummatga namuna va muqaddasotlar himoyachisi deb ko‘rsatadilar. Afsuski, turli qudrat va imkoniyatlarga ega bo‘lishlariga qaramay, hanuz imonni sotish vazifasini bajarishda davom etmoqdalar. Ularning vijdonsizligi shu darajaga yetganki, xo‘jayinlarining islom va musulmonlarga qarshi ochiq dushmanligi va urushi ham ularning vijdonini uyg‘ota olmadi.
Kofirlar islom va musulmonlarga qarshi olib borayotgan bu urushda, o‘zini «islomiy davlat» deb ataydigan mamlakatlar orasida ham biri bor: Pokiston davlati va uning tog‘utona establishmentiga xizmat qiluvchi nopok va yollanma qo‘shin. Bu qo‘shin salibchi talonchilarga, ayniqsa G‘arbga xizmat qilishga doimo tayyor. U Hind va Xuroson diyorlarida yashovchi musulmonlarga nisbatan, Isroil Yaqin Sharq yuragida musulmonlarga nisbatan o‘ynayotgan rolni bajarmoqda.
Bu rejim inglizlar tomonidan barpo etilgan kundan boshlab, uning yollanma qo‘shini doimo musulmonlar qonini to‘kib kelgan, ularning nomusini poymol qilishdan tap tortmagan. Bu yollanma qo‘shin olib borgan urushlarda eng arzon baho qurolsiz, siyosatga aralashmagan, hokimiyat uchun hech qanday tahdid bo‘lmagan mazlum va himoyasiz ayollar bo‘ldi. Shunga qaramay, ular siyosiy savdolardan omon qolmadi.
Lal Masjiddan diniy ta’lim olayotgan yuzlab opa-singillarni nihoyatda haqoratli tarzda amerikaliklarga topshirdilar. O‘nlab baluj va pushtun musulmon ayollar hanuz bedarak yo‘qolgan. Shu mazlum ayollar orasidan bu yerda bir iffati pok, musulmon opa-singilning yurakni larzaga soluvchi, zulmga to‘la qissasini bayon qilaman.
Doktor Afiya Siddiqiy Pokiston fuqarosi bo‘lib, Karachida yashagan. U oliy ta’limni AQShda olgan, biologiya bo‘yicha bakalavr, neyrobiologiya (neuroscience) yo‘nalishida PhD darajasini qo‘lga kiritgan. Ta’limni tugatgach, vataniga qaytib, Karachida oddiy hayot kechirgan.
2003-yilda Afiya Siddiqiy uch nafar yosh farzandi bilan Karachida Pokiston razvedka xizmati (ISI) tomonidan to‘satdan o‘g‘irlab ketildi. Avval Pokiston razvedkasi vositachilari tomonidan qo‘lga olinib, keyin amerikaliklarga topshirildi. U qancha vaqt kunlarmi, oylarmi yoki yillarmi Pokiston razvedkasi qo‘lida bo‘lgani aniq emas. Ammo ma’lumki, amerikaliklar uni Bagram harbiy bazasiga olib ketishgan.
Doktor Afiya yillar davomida bedarak yo‘qoldi. Oila a’zolari sarson bo‘lib izlashdi. Qo‘shin va razvedka uning taqdiridan bexabar ekanini aytardi. Holbuki, bu musulmon opa farzandlari bilan birga Bagram bazasida zamon fir’avnlarining qamoqxonasida 650-raqamli mahbus sifatida saqlanar edi. Uning Bagramda ekanligi ayrim mujohidlar qamoqdan ozod bo‘lib, u yerda pokistonlik musulmon ayol borligi haqida xabar tarqatgach, ma’lum bo‘ldi. Shundan so‘ng fuqarolik faollari va xalqaro tashkilotlar bu masalani ko‘tarishdi.
Nihoyat, 2008-yilda u Afg‘onistonning G‘azni shahrida paydo bo‘ldi. U go‘yoki «al-Qoida bilan aloqada bo‘lgan», «xavfli hujjatlar olib yurgan» degan iddaolar ilgari surildi va keyin otishma sodir bo‘lgani aytildi.
O‘sha paytda u oyoqda turishga ham qodir emas edi. Shunga qaramay, amerikaliklar u bir askarning qurolini tortib olib, askarlarga qarata o‘q uzganini da’vo qilishdi. Ammo hech bir amerikalik askar yaralanmadi ham, o‘lmadi ham. Aksincha, Afiya o‘zi yaralandi. So‘ng u G‘aznidan Bagramga, keyin AQShga olib ketildi.
2010-yilda Nyu-Yorkda siyosiy sud jarayonida, oyoqda tura olmagan holatda, amerikalik askarlarni o‘ldirishga urinish aybi bilan doktor Afiya Siddiqiy 86 yilga ozodlikdan mahrum etildi. Hozir u AQShning federal tibbiy qamoqxonasida saqlanmoqda.
Inna lillahi va inna ilayhi roji‘un.
Afiya bilimli, izzatli, musulmon ayol edi va islom diniga da’vat qiluvchi sifatida ham tanilgan. Ammo siyosiy savdolar uni kofirlarning vahshiy qamoqlariga uloqtirdi. Afiya Siddiqiy ishi shuni ko‘rsatadiki, murtad va yollanma rejim «terrorizmga qarshi kurash» nomi ostida musulmon opa-singillarni siyosiy savdo predmetiga aylantirgan. Ayollarni siyosiy bitimlarning bir qismiga aylantirgan bunday qo‘shin, bu ish bilan nafaqat dinsizlikni, balki ochiq-oydin g‘ayratsizlik va nomusni poymol qilishni namoyon etgan.
