Shanba kuni, yigirma birinchi fevralda, Bannu shahrida portlash yuz berdi. Xabarlarga ko‘ra, unda Pokiston armiyasining ikki nafar yuqori martabali ofitseri va ular bilan birga bo‘lgan o‘n bir nafar askar halok bo‘lgan. Hodisadan so‘ng darhol Pokiston armiyasi o‘zining ijtimoiy tarmoqlarida bayonot e’lon qildi. Bu bayonotda hamdardlikdan ko‘ra, buyruqbozlik va farmoyish ohangi ko‘proq sezildi.
Xabar va tahlil sohasi mutaxassislari darhol shuni oshkor qildilarki, Pokiston armiyasi hozir xavfsizlik masalasida muvaffaqiyatsizlikka duch kelmoqda va o‘z mag‘lubiyatlarini boshqalarga yuklashga urinmoqda. Mutaxassislar fikricha, avvallari faqat so‘zda bo‘lgan bu jarayon endi amaliy tus ham olgan bo‘lishi mumkin. Chunki ketma-ket muvaffaqiyatsizliklar armiyani o‘z kamchiliklaridan xalq e’tiborini chalg‘itishga majbur qilmoqda.
Aslida, Bannu hodisasi haqidagi armiya bayonoti g‘alati ohangga ega edi. Hodisadan keyingi birinchi jumla shunday bo‘ldi: Afg‘oniston yana terrorizmning oldini olishda muvaffaqiyatsiz bo‘ldi.
Go‘yo Afg‘oniston Pokiston xavfsizligi uchun mas’uldek yoki Pokiston xalqining soliqlari va byudjeti armiya o‘rniga Afg‘onistonga berilayotgandek tasavvur uyg‘otildi. Go‘yo Pokistonda biror hodisa yuz bersa, Afg‘onistondan nega o‘z vazifangni bajarmading, deb so‘ralishi kerakdek. Hatto yadro qudrati haqidagi da’volar, Saudiya Arabistoni bilan mudofaa kelishuvlari, Hindiston ustidan g‘alaba shiorlari va boshqa imtiyozlar ham go‘yo Pokistonga emas, Afg‘onistonga bog‘langandek ko‘rsatildi. Holbuki, bu da’volarning barchasini Pokiston armiyasining o‘zi ilgari suradi.
Bayonotning yana bir qismi bundan ham hayratlanarli edi: Biz qasos olamiz va hech qanday murosaga yo‘l qo‘ymaymiz, deb yozilgan edi.
Kutilgan edi-ki, armiya o‘z hududida qurolli guruhlarga qarshi to‘g‘ridan-to‘g‘ri kurash olib boradi yoki ularni yo‘q qiladi. Ammo dunyo hali kutib turgan bir paytda, kechasi Pokiston samolyotlari o‘z havo hududidan chiqib, Afg‘oniston osmoniga kirdi. U yerda besh nuqtani bombardimon qildi himoyasiz va begunoh insonlar yashaydigan joylarni. Bu hujumlarda bir oilaning o‘n yetti a’zosi shahid bo‘ldi. Ular Ramazon oyida iftordan so‘ng saharlikka turish uchun dam olayotgan edilar. Shuningdek, masjidlar va diniy madrasalar nishonga olindi, diniy kitoblar yoqib yuborildi o‘sha kitoblar bu kabi amallar haqida aniq hukmlarni o‘z ichiga olgan bo‘lsa ham.
Endi arab ham, ajam ham bir savolni bermoqda: Pokiston begunoh insonlar va muqaddas joylarni nishonga olib nimani ko‘zlamoqda?
Oshkorki, Pokiston armiyasining eng katta maqsadi o‘z hukmronligini xalq yelkasida saqlab qolish, ularning mol-mulkini sarflash va o‘z qudratini davom ettirish uchun har qanday g‘ayriinsoniy va g‘ayriislomiy ishni qilishdir, ammo baribir o‘zini mas’uliyatdan ozod deb ko‘rsatadi. Shuning uchun ham so‘nggi sakson yil davomida xalqni Kashmir masalasi bilan band qilib kelishmoqda. Ammo na Kashmir ozod bo‘ldi, na amaliy natija ko‘rindi. Aksincha, aynan shu shiorlar ostida xalqdan juda ko‘p qurbonliklar olingan.
Bu orada mashhur pokistonlik tahlilchi Qamar Cheema shunday degan: Amerika tugatmagan ishni endi Pokiston yakunlamoqda. Dunyo yaxshi biladi-ki, Amerika Afg‘onistonda nima qilgan edi: bombardimonlar, qirg‘inlar, qamoqlar, talon-toroj va mamlakatni vayron qilish.
Insoniylik, islomiylik va qo‘shnichilikning barcha qadriyat va axloqiy tamoyillaridan yiroq deb bilinadigan Pokiston armiyasi o‘z shaxsiy manfaatlari yo‘lida hatto millatning bir yaxshisini ham qamoqda yo‘q qilishi mumkin. Va aytilganidek: Nomigina qolgan o‘sha g‘urur Temur xonadonini tark etdi. Shu fikr asosida u hatto o‘zining yuqori martabali harbiy qo‘mondonini ham samolyot halokatida yo‘q qilishi mumkin.
Endi bir musulmonni o‘ldirish, masjid va madrasalarni vayron qilish, islomiy sha’niyatlarni tahqirlash uning uchun qanday uyat bo‘lishi mumkin? Ayollar va bolalarning nomusini poymol qilish qarshisida unda qanday g‘urur uyg‘onadi?
Shu sabab aytilmoqdaki, ular bunday strategiyani bir necha dollar evaziga Tramp hukumati tomonidan mamnuniyat bilan qabul qilganlar. Ammo ular shuni ham unutmasliklari kerakki, Tramp va uning tarafdorlari barcha zulm va istibdodlariga qaramay, oxir-oqibat mag‘lubiyatga uchradilar. Unda Pokiston armiyasi qanday qilib o‘zini g‘olib deb hisoblaydi va kelajakdan umidvor bo‘ladi?
