Zul-Kafl Zaki
Usmoniy islom xalifaligi ummatning birlik, izzat va buyuklik timsoli bo‘lgan tuzum qulaganidan so‘ng, ummat parchalandi. Musulmonlar G‘arb tomonidan chegaralar nomi bilan majburan chizilgan sun’iy hududlar ichida qamalib qoldilar. Har bir bo‘lak bir-biridan ajratildi, so‘ng esa bosib olinib, ezildi. Och bo‘rilar har tomondan hujum qilib, musulmonlar yurtlarini birin-ketin mustamlakaga aylantirdilar. Boyliklar, konlar, bebaho meroslar, madaniyat, tamaddun va hatto Islomning diniy tushunchalari ham talon-taroj qilindi. Ko‘plab musulmonlar bosim ostida qoldi, yo‘lini yo‘qotdi va begonalarning ta’siriga tushib ketdi. Jihod, hijrat, shahodat, qarshilik va ozodlik tushunchalari ongdan siqib chiqarildi.
Ammo bu jarayonda shunday bir yurt va xalq bor ediki, ular o‘z diniga bo‘lgan bog‘liqlikni mustahkam saqlab qoldilar. Hech qanday bosim ularni begonalashtira olmadi; na sotildilar va na dinlarini sotdilar. Bu yurt Afg‘oniston, bu xalq esa afg‘onlardir. Afg‘oniston faqat geografik hudud emas, balki haqning timsolidir. U Islomning zabt etib bo‘lmas qal’asi va jihodning gavharidir. U go‘yo dovul ichida ham so‘nmay yonib turadigan mash’ala kabi bo‘lib, zulmatda qolgan boshqa xalqlarga yo‘l ko‘rsatadi.
Britaniya imperiyasining bu yurtda mag‘lub bo‘lishi shunchaki harbiy g‘alaba emas, balki tarixda oltin harflar bilan yozilgan voqea edi. Bu g‘alabaning ta’siri uzoq ufqlargacha yetib bordi: Hindistonda ozodlik g‘oyasi uyg‘ondi, Afrikada musulmon xalqlar mustamlaka zanjirlarini uzishga kirishdi, Shom diyorlari begona kuchlardan poklana boshladi. Natijada, butun ummatni o‘rab olgan ajdarho boshiga zarba berildi.
Afg‘oniston shunchaki nom emas bu maktabdir. Bu yerda tuproq saboq beradi, tog‘lar so‘zlaydi, qon esa ozodlik alifbosini yozadi. Shu yurtda Sovet Ittifoqining mag‘lubiyati ummatga yo‘qotilgan o‘zligini qaytardi bu esa unutilgan farz bo‘lgan jihod edi. Dunyoning turli burchaklaridan musulmonlar afg‘on birodarlariga yordam berish uchun keldilar. Bu yerda harbiy tayyorgarlik ko‘rdilar, haq lashkariga aylandilar, o‘z yurtlariga qaytib, jihod va da’vatni boshladilar. Qafqozdagi jihod Afg‘onistondagi jihodning davomi bo‘ldi. Bosniya Afg‘oniston tajribasidan ilhom olib, o‘z mavjudligi uchun kurashdi. Iroq, Shom, Afrika, Hind yarimoroli, Mag‘rib va Arab yarimorolida paydo bo‘lgan ko‘plab harakatlar asoschilari aynan shu maktab tarbiyalanuvchilari edi. Ular bu tuproqdan olgan ruhni o‘z yurtlariga olib borib, jihod urug‘ini sepib, uni parvarishladilar.
AQSh boshchiligidagi global kuchlar tomonidan boshlangan urush qarshisida ham bu yurtning baland-pastlarida haq lashkarining izdoshlari mavjud edi. Ular zamonaviy kuchlarga shunday zarba berdilarki, bu mag‘lubiyat tarix sahifalarida abadiy muhrlanib qoldi.
Global kuchlar mag‘lubiyatga uchragach, Afg‘onistonda islomiy tuzum qaror topdi. Shariat asosidagi tizim barpo etildi va yagona rahbariyat ostida mo‘minlar birodarlik va mustaqillik ruhida birlashdilar. Yillar davomida urush, bombardimon va qirg‘inlardan o‘tgan musulmonlar nihoyat tinch nafas ola boshladilar. Bu yurt ozodlikni qon evaziga qo‘lga kiritgan edi va endi umid nuri ostida o‘z kelajagini qurmoqda. Shaharlarda tiklanish jarayoni avjida, qishloqlarda tinchlik sadolari yangramoqda, odamlar yuzida ishonch va umid aks etmoqda. Bu yerda adolat toza daryo kabi oqmoqda, har kim o‘z haqqini olmoqda va zulm butlari sindirilgan.
Ammo tarix qonuni shuki, yorug‘lik doimo zulmat hasadini qo‘zg‘atadi. Kecha bu yurtni egallashni istagan kuchlar bugun uning taraqqiyotidan qo‘rqmoqda. Ochiq urushda mag‘lub bo‘lsalar-da, yashirin fitnalari davom etmoqda. Ba’zan nizo urug‘ini sepishga urinadilar, ba’zan esa tinchlikni beqarorlikka aylantirmoqchi bo‘ladilar. Hatto o‘z davrining “fir’avni” hisoblangan Jorj Bush ham Fors ko‘rfazi davlatlari yig‘ilishida shunday degan edi: Biz islomiy va jihodiy harakatlarning biror hududda hukmron bo‘lishiga yo‘l qo‘ymaymiz. Aks holda, boshqa xalqlar undan ilhom oladi va Marokashdan Indoneziyagacha yagona ovoz yangraydi bu esa biz uchun qabul qilib bo‘lmaydi.
Bugun ham ilon boshi ya’ni AQSh Afg‘onistondagi yagona rahbariyat, barqarorlik, iqtisodiy kuch va mustahkam harbiy tizimdan xavotirda. To‘g‘ridan-to‘g‘ri aralashishga kuchi yetmagan bu kuch endi o‘zining ishonchli vositachisi Pokiston harbiy rejimini ishga solmoqda. Maqsad o‘z loyihalarini bilvosita amalga oshirish. Bu kurash shunchaki harbiy to‘qnashuv emas, balki mavjudlik uchun sinovdir. Bu ikki davlat o‘rtasidagi urush emas, balki haq va botil o‘rtasidagi qarama-qarshilikdir. Bu islomiy tizimning saqlanib qolish kurashidir.
Bu urush Afg‘oniston va Pokiston o‘rtasidagi emas, balki Islom bilan uning dushmanlari o‘rtasidagi kurash sifatida talqin qilinadi. Pokistonning oddiy xalqi esa bu ummatning bir qismi sifatida ko‘riladi, ammo ularning ustidan hukmron doiralar tanqid qilinadi. Ularni zulmga qarshi turishga, erkinlik va adolat yo‘lini tanlashga chaqiradi.
Ey sodiq insonlar va islomiy tizim himoyachilari! Siz muqaddas yo‘lda kurashmoqdasiz. Sobit bo‘ling, irodangizni yo‘qotmang. Sizning yo‘lingiz va maqsadingiz muqaddasdir. Dushmaningiz esa Islom niqobi ostida boshqa maqsadlarni ko‘zlamoqda. Hech qanday tanqid sizni ortga qaytarmasin. Bu tizim qanday mashaqqat bilan barpo etilgan bo‘lsa, uni saqlash ham shunday majburiyatdir. G‘alaba haq tomonidadir va siz haq tarafdorisiz.
Ey haqiqatga qarshi turganlar! Bilingki, bu xalq endi avvalgidek emas. Ular sinovlardan o‘tgan, qurbonlikning mohiyatini anglagan va ozodlikning qadrini yuragiga muhrlagan xalqdir. Qanchalik fitna uyushtirmang, bu nur so‘nmaydi. Aksincha, yanada porlaydi. Va bir kun kelib bu nur sizning barcha rejalaringizni tarix shamollarida sochilib ketadigan changga aylantiradi. Bu yurt esa yana ham mustahkam, barqaror va izzatli kelajak sari yo‘l oladi.
