Junayd Zohid
U bir shaxsiyat ediki, sukunatining cho‘qqisida tadbir va hikmatning nidosi uning hamrohi edi. U keng tafakkur va kelajakni ko‘ra bilish fazilatiga ega bo‘lgan ramz edi; islom ummatining ertasi unga nihoyatda muhim va fikr yuritishga arzigulik masala edi.
U ummat birligi va musulmonlar safini qayta tiklash haqida shu darajada o‘ylardiki, bu holat hech kimdan yashirin emas edi. Dushman dini va islomiy tuzumga qanday libosda bo‘lmasin, uni yaxshi ajrata olardi.
Makrli makkorlarning nayranglari va yangi mustamlakachilik niqobi ostidagi mustamlik mafkuralarining tub qatlamlaridan yaxshi xabardor edi. Dushmanlarning turli niqoblardagi ko‘pligi hech qachon, hattoki bir lahzaga ham, uning muqaddas jihod yo‘li va islomga da’vat borasidagi qarashlarini o‘zgartirmagan edi.
Uning azmi temirdan edi, buyrug‘i qabul qilinarli, nigohi esa mehr va shafqatga to‘la edi.
Islom tarixida har doim bo‘lib kelgan va islomiy mamlakatlar jismida saraton o‘smasiga o‘xshab joylashgan xorijiylar, shahid Axtar Muhammad Mansurning nigohida chinakam dushman va yomon saraton edi – yo‘q qilinishi lozim bo‘lgan illat edi.
Afg‘oniston jihod tarixining bu buyuk odamining sof fikrlarida xorijiylar ichidagi qorong‘u dushman eng yomon dushman sifatida baholanar edi.
U jang maydoniga qadam qo‘ygan paytdan boshlab, buzuqlik va halokatga qarshi kurashar edi. Bu buzuqlik qanday nomda, qanday niqobda bo‘lishidan qat’i nazar, uning uchun farqi yo‘q edi.
Hududdagi qorong‘u va zulmatli davrda u mujohidlar uchun mash’al bo‘lib, ularga yo‘l ko‘rsatuvchi bo‘ldi. Xorijiylarning puch mafkurasi va ularning ittifoqchilari uning mehnatlari va kurashlari sababli o‘z ta’sirini yo‘qota boshladi.
U ummatning izzati uchun kurash maydoniga chiqdi va kim bo‘lishidan qat’i nazar, qanday niqobda va qanday tafakkurda bo‘lmasin, islom ummatining izzat yo‘lini to‘sayotganlarni yo‘q qilar, ularning ip-u to‘rlarini uzar edi.
Albatta aytish mumkinki, dunyo agar uning tadbiri va boshqaruvi ostida bo‘lganida, yo‘li chiroyliroq, adolati esa yanada serhosilroq bo‘lardi…
