Xolid Ahror
Mazlum afg‘onlarning faryodi osmonlarga yetmoqda, ammo dunyo quloqlari uni eshitishdan go‘yo kar. Fevral oxiridan buyon Pokiston harbiy rejimi samolyotlari Afg‘oniston yuragiga xanjar sanchmoqda; Kobul, Qandahor, Nangarhor, Xo‘st, Paktia, Paktika, Kunar, Nuriston va boshqa hududlarda xalq muborak Ramazon oyida va hayit kunlarida g‘am ichida qolmoqda. Bu operatsiya emas, balki Asim Munir guruhi hokimiyatga bo‘lgan vahshiyona chanqoqligining ifodasi bo‘lib, u mazlum afg‘onlarning qoni bilan qondirilmoqda.
Kobuldagi giyohvandlikdan davolash markazidagi eng dahshatli manzara
Tasavvur qiling!
Bir giyohvand yomon illatdan qutulish umidi bilan hayotining so‘nggi kuchini yig‘ib, shifoxonaga panoh topgan bo‘lsa; hali ko‘zlarida yashash umidi porlab turgan bemorlar va ularning oilalari sog‘ayishlari uchun duo qilayotgan bir paytda, birdan osmondan o‘lim yog‘ildi! Pokiston samolyotlari Kobulda aynan shu markazni nishonga oldi. So‘nggi ma’lumotlarga ko‘ra, bu hujumda 400 dan ortiq giyohvand halok bo‘lgan. Ularning aksariyati kambag‘al, majbur va hayotga qaytishga urinayotgan insonlar edi. O‘nlab odamlar esa yaralangan. Bu markaz harbiy baza emas edi u umidning so‘nggi maskani edi.
Hatto xalqaro inson huquqlari qonunlari ham aniq belgilagan: shifoxonalar, bemorlar va tibbiy xodimlar himoya ostidadir. Ammo Pokiston bu tamoyillarni ochiqdan-ochiq oyoq osti qildi. Oilasiga tez orada sog‘ayaman degan bemor endi jonsiz jasadga aylandi. Farzandlariga qaytishni va’da qilgan ota bugun parchalangan holda topilmoqda. Bu qon oddiy qon emas bu afg‘on ota-onalarning orzu va umidlaridir.
Faqat Kobuldagi markazga hujum emas, balki mart oyining birinchi haftasigacha o‘nlab tinch aholi, jumladan ayollar va bolalar Pokiston armiyasining bombardimonlari va artilleriya hujumlarida halok bo‘lgan yoki yaralangan. 100 mingdan ortiq odam boshpanasiz qolgan. O‘nlab uylar kulga aylangan, yana ko‘plab uylar qisman yoki to‘liq vayron qilingan. Jamoat binolari, masjidlar, qishloqlar va shaharlar nishonga olingan. Bu urush emas bu himoyasiz odamlarga nisbatan zulm va dahshatdir.
Pokiston o‘z hududida Tehrik-i-Taliban Pakistan (TTP) ustidan nazorat o‘rnatolmay, ular kunduz kuni postlar o‘rnatib, yirik shaharlarga yaqinlashayotgan bir paytda, o‘z ojizligidan kelib chiqqan g‘azabini mazlum afg‘onlarga yo‘naltirmoqda. Dyurand chizig‘i bo‘ylab muxtoriyat talab qilgan qurolli guruhlar sabab, Pokiston harbiy doiralari “g‘azab” namoyishini boshladi. Bu ko‘r hujumlar xavfsizlik o‘rnatish uchun emas, balki qo‘rquv tarqatish uchundir.
Tinch aholi va bemorlarni jangovar samolyotlar bilan nishonga olish jasorat emas bu qo‘rqoqlikdir. Bu urush jinoyati va insoniy fojia bo‘lib, Pokiston harbiy rejimi davrida eng yuqori darajaga yetdi va tarix buni hech qachon unutmaydi. Agar dunyo sukut qilsa, agar qo‘shnilar jim tursa, agar BMT va inson huquqlari tashkilotlari beparvo bo‘lsa ham unutmasinlar: afg‘on qonida sabr ham bor, qasos ham bor, va har ikkisi ham bir kun harakatga keladi. Bu qon behuda to‘kilmaydi u o‘z haqini bir necha barobar qilib qaytaradi.
