Ismat Sarvon
Dunyo umri nihoyasiga yetgan bo‘ladi, inson qo‘li bilan qurilgan go‘zal binolar tuproqqa aylangan bo‘ladi. Nafsu kibrga mukkib ketgan, Parvardigoriga bandalik uchun sarlarini egishdan bosh tortgan podshohlarning mag‘rur boshlaridan yerda asar ham qolmagan bo‘ladi.
Yer yuzida Isrofil alayhissalomning dahshatli sur chalishi ham tugagan bo‘ladi. O‘nta ming (yoki o‘n sakkiz ming) xalq bir joyga to‘plangan bo‘ladi. Mahlukot hech qachon tasavvur qilmagan manzarani tomosha qiladi.
Insonlar ba’zilari kufr, ba’zilari islom holida tuproqdan tiriltiriladi. Ko‘plari Alloh jalla jaloluhuning dahshatli azoblarini tatib ko‘rgan bo‘ladi. Sukutning buzilmas sokinligi har tomonni qoplaydi, bandalar go‘yoki yillar-yillar davomida kutgandek, hisobot kutib turadi.
G‘azzo ko‘plab shikoyatlar bilan Alloh jalla jaloluhuning huzuriga hozir bo‘ladi. Uni Ey Adolat Sohibi! deb murojaat qiladi va shunday deydi:
Ey Adolat Sohibi! Men kichkina hudud, kam farzand va ozgina imkoniyatlar bilan Senng diningni himoya qilish uchun butun kufr olamiga qarshi turdim. Mardonavor jang qildim, kufr dunyosining ustunlarini larzaga soldim, har kuni o‘nlab, yuzlab bolalarimni Sening diningni himoya qilish yo‘lida qurbon qildim.
Kufr dunyosi barcha insoniy va moddiy qudrati bilan meni yo‘q qilish uchun birlashdi. Meni kimyoviy bombalar yomg‘iri ostida yondirdi, vujudimning biror bo‘lagini sog‘ qoldirmadi, tanamni parcha-parcha qildi. Kichkina bolalarimning nidosi dunyoni to‘ldirdi, farzandlarim ochlik va sovuqdan o‘lardi.
Mening yordamimga, Sening farz qilgan jihoding bilan kelishlari kerak bo‘lgan musulmonlar esa, faqat kafirlarni la’natlash va qoralash bilan o‘zlarini oqlashga kirishdilar. Hatto chegaralarini menga yopdilar, meni yo‘q qilishda kafirlarga yo‘lko‘rsatuvchi bo‘ldilar.
Soni milliardlab, qo‘shini millionlab bo‘lgan holda, ular Sening dinding ko‘ra kofirlar bilan yaxshi munosabatlarni afzal ko‘rishdi. Kofirlarning har bir buyrug‘iga tayyor turardilar, har bir amrlariga bosh egardilar. Hatto ulardan aloqani uzishga jur’atlari yetmasdi, lekin ozodlik kunini go‘yoki katta shodlik bilan nishonlardilar.
G‘arbning nopok fohishalik va buzuqlik girdoblarida o‘zlarini halok etishdi, nafs va havoning zanjirlarida asir bo‘ldilar. Menga beparvo nigoh bilan boqishdi, mening og‘ir ahvolimni tomosha qilishdi va hech kim faryodimga yetib kelmadi.
