Ehson
Afg‘oniston qadimiy va tarixiy zamin. Bu mamlakat o‘nlab yillardan buyon o‘zini birodar deb ataydigan, ammo amalda doimo ortdan xanjar urib kelgan qo‘shni davlatning siyosiy o‘yinlari va hududiy kengayish siyosati qurboniga aylanib kelmoqda. Aralashuv, bosim va jinoyatlarga boy qora tarixga ega Pokiston harbiy rejimi Afg‘onistonni o‘zining ichki ta’sir hududiga aylantirishga hamda o‘zining yovuz siyosatini bu mamlakatga majburan singdirishga tinimsiz urinib kelgan. Pokiston tashkil topganidan buyon Afg‘onistonga mustaqil va birodar davlat sifatida emas, balki o‘zining strategik chuqurligi sifatida qarab kelgan. Bu noto‘g‘ri qarash Islomobod hanuzgacha voz kechmagan nizolar va asossiz da’volarga borib taqaladi.
So‘nggi yigirma yil davomida Afg‘onistonning sobiq respublika hukumati Pokistonning tinimsiz bosimi ostida ushbu rejimning ko‘plab g‘arazli maqsadlariga yon berdi va ma’lum ma’noda Islomobodning siyosiy garoviga aylandi. Biroq Islomiy Amirlik hokimiyatga kelib, Afg‘oniston xalqi buyuk g‘alabaga erishganidan so‘ng, bu fitnalar birin-ketin barbod bo‘ldi va Pokiston harbiy rejimining Afg‘onistondagi siyosiy bitimlarga aralashish imkoniyatlari cheklandi.
Afg‘onistonda Islomiy Amirlik hukmronligi o‘rnatilgach, mamlakat endi har qanday begona davlat uning ichki ishlariga aralasha oladigan zaif va bosim ostidagi davlat bo‘lib qolmadi. Xalq qo‘llab-quvvatlashi, mustaqil qarorlar va mustaqil pozitsiyaga tayangan bu hukumat xorijiy fitnalarning mamlakatga ta’sirini bartaraf etishga hamda hech bir davlatga o‘z siyosatini bu zaminda amalga oshirishga yo‘l qo‘ymaslikka intildi. Yillar davomida Afg‘oniston hukumati va xalqiga bosim o‘tkazish orqali o‘z maqsadlarini amalga oshirib kelgan Pokiston birdan o‘zini ojiz ahvolda ko‘rdi. Afg‘oniston ishlariga aralashishni odatga aylantirgan Pokiston harbiy rahbarlari uchun bu katta mag‘lubiyatni qabul qilish oson bo‘lmadi.
Shu sababli Pokiston harbiy rahbarlari Afg‘onistondagi siyosiy bitimlar maydonidan chetlatilganlari va o‘zlarining nopok qo‘llari bu jarayonlardan uzilgani tufayli g‘azabga to‘lib, begunoh va himoyasiz aholiga qarshi shafqatsiz hujumlarga qo‘l urdilar. Pokistonning Afg‘onistonning ayrim hududlariga artilleriya va havo hujumlari uyushtirishi, natijada ko‘plab begunoh ayollar va bolalarning shahid bo‘lishi urush jinoyatlarining yaqqol namunasidir. Bu hujumlar nafaqat Afg‘onistonning milliy suverenitetini ochiqdan-ochiq buzish, balki insoniyatga qarshi jinoyat sifatida ham baholanadi.
Pokiston harbiy rejimi ISHID kabi terrorchi guruhlarni qo‘llab-quvvatlash, yovuzlik va buzg‘unchilikni yoyish hamda Afg‘onistonda beqarorlikni yuzaga keltirish orqali mamlakat barqarorligiga putur yetkazishga va xalq qonini to‘kishga urinib kelmoqda.
Pokiston siyosati AQSh va Isroil kabi davlatlarning manfaatlari bilan chambarchas bog‘langan. Islomobod mintaqada ushbu kuchlarning Osiyodagi maqsadlarini ilgari surish uchun bir turdagi «jandarm» vazifasini bajarib, ularning topshiriqlariga xizmat qilib keladi. Biroq Islomiy Amirlik hokimiyatga kelganidan so‘ng, Pokiston Afg‘onistonda o‘zining avantyuristik va jinoyatkorona siyosatini avvalgidek davom ettira olmadi. Bu muvaffaqiyatsizlik Pokiston rahbarlarining g‘azabini qo‘zg‘atib, ularni qo‘rqoqlarcha hujumlar uyushtirishga undadi.
O‘zini mintaqada AQSh va Isroil siyosatining ijrochi kuchi deb biladigan Pokiston Islomiy Amirlik qarshisidagi mag‘lubiyatini qabul qila olmayapti. Shu sababli u Afg‘oniston xalqiga qarshi shafqatsiz jinoyatlarni sodir etmoqda. Ammo zulm va jinoyatning oqibati ertami-kechmi zolimning o‘ziga qaytadi. Bugun Pokistonda iqtisodiy inqirozdan tortib, beqarorlik va xalq noroziliklarigacha bo‘lgan ko‘plab muammolar ko‘zga tashlanmoqda. Bularning barchasi ushbu rejimning adolatsiz siyosati oqibatlarini ko‘rsatuvchi belgilar sifatida talqin qilinmoqda. Pokiston xalqi ham o‘z armiyasining siyosati qurboniga aylangan, bunday zulmlar esa mamlakat aholisi qalbida g‘azab olovini alangalatmoqda.
Pokiston harbiy rejimi zulm va jinoyatlar abadiy davom etmasligini anglashi kerak. O‘z iymoni va mustaqilligiga tayangan Afg‘oniston xalqi bu bosimlar qarshisida qat’iy turibdi va hech qanday tashqi kuch uning irodasini sindira olmaydi. Islomobod dushmanlik siyosatidan voz kechib, adovat o‘rniga tinch-totuv qo‘shnichilik haqida o‘ylashi lozim. Aks holda, o‘zi yoqqan zulm olovi oxir-oqibat o‘zini ham qamrab oladi.
Bugun Afg‘oniston Islomiy Amirlik rahbarligi ostida xorijiy fitnalarning oldini olishga va hech bir davlatga o‘z siyosatini bu zaminda amalga oshirishga yo‘l qo‘ymaslikka erishganini ta’kidlamoqda. Bu yutuq Pokiston rahbarlari uchun jiddiy mag‘lubiyat sifatida ko‘rilmoqda va ular kamsitilish hissi tufayli o‘z jinoyatlarini davom ettirmoqda. Biroq ular bu jinoyatlar abadiy davom etmasligini va tez orada ularning oqibatlari o‘zlariga ham qaytishini bilishlari kerak. Tarix shundan guvohlik beradiki, hech bir imperiya zulm va adolatsizlik bilan abadiy yashab qolmagan. Pokiston ham bu qoidadan mustasno emas.
