Basham Shohid
Qachonki bu ummat ilohiy risolatni chin ma’noda o‘z zimmasiga olganida, u haqiqatan ham dunyodagi eng oliy ummat va boshqa xalqlar uchun yetakchiga aylangan edi. Butun dunyo bo‘ylab shirk va kufr, zulm va fasod zulmatini tor-mor keltirib, tinchlik, yaxshilik, birodarlik va birlik qonunini hukmron qildi. Tarixning har bir sahifasi bu islomiy ummatning qudrati, haybati, ulug‘ligi va insonparvarligiga guvohlik beradi.
Ammo afsuski, vaqt o‘tishi bilan turli omillar sabab bu qudrat zaiflashdi. Zamonaviy fir’avnlar esa bu holatdan nomardona foydalangan holda, dunyoga hukmronlik qilish uchun qo‘llarini qon bilan bulg‘ab, fasodni yoydilar. Bugun biz aynan shu fir’avnlarning zulmi, jinoyatlari va haq so‘zlovchilarga qarshi qilayotgan bostirishlarini ko‘rib turibmiz; ularning zulmi dunyoning eng chekka nuqtalarigacha yoyilgan. Bilishimiz va tan olishimiz kerakki, ularning terrorizmga qarshi kurash va shunga o‘xshash shiorlari faqatgina bo‘sh bahonadir. Asl maqsadlari Islomni va musulmonlarni tor-mor etishdir.
Bugun islomiy mamlakatlar va musulmon yashaydigan hududlarga bir qarang: ularning uy-joylari vayron qilinmoqda, ayollari, bolalari, qariyalari va yoshlarining eng shafqatsiz usullar bilan o‘ldirilayotganiga guvoh bo‘lamiz.
Agar Falastin, uyg‘urlar, Checheniya va ayniqsa G‘azoda musulmonlar boshiga kelgan musibatlarni eslasak, nafaqat eslash yurakni ezadi, balki agar ularning nolalari va faryodlari eshitilganida edi, go‘yo osmonlar ham bu dodlardan larzaga kelgandek bo‘lardi.
Tarix sahifalarini varaqlasak, har bir ilohiy payg‘ambarning yuborilishidagi asosiy maqsad fir’avnlik, zolimlik va fosiqlik bilan kurashish bo‘lganini ko‘ramiz. Ularning risolati mustaz’aflarning huquqlarini himoya qilish, mazlumlarni qo‘llab-quvvatlash va insoniyat xavfsizligini talon-toroj qiluvchilarni tor-mor etishdan iborat edi.
Haqiqat shuki, Allohning diniga ergashganlar Rasululloh ﷺning sahobalari, ularning izdoshlari va tobeinlar shariatga mahkam yopishib, haq yo‘lda sobit bo‘lgan davrlarida sivilizatsiyaning ustunlari va butun bashariyat uchun yaxshilik hamda hurmat manbai edilar. Ammo bu yo‘ldan chekinganlarida, afsuski, o‘zlari jamiyatlarning baxtsizligi va zulmatiga sabab bo‘lib qoldilar.
Islomiy sivilizatsiyaning qulashini tuzatib bo‘lmas fojia deyish mumkin. Shundan so‘ng G‘arb ustunlikka erishdi va insoniyatni fikriy hamda ruhiy inqirozga giriftor qildi. Bugun biz ko‘rayotgan dabdabali va jozibali g‘arbona moddiy sivilizatsiya tashqi tomondan ko‘zga ko‘rinarli bo‘lsa-da, axloq va ma’naviyatdan xoli bo‘lgani sababli unda ruh va mazmun yo‘q.
Agar musulmonlar yana bir bor tiklanishni istasalar, faqatgina asl manbalarga qaytish bilangina muvaffaq bo‘la oladilar: Alloh taoloning diniga mahkam yopishish, o‘ziga ishonchni tiklash, Rasululloh ﷺning sahobalari va dastlabki peshqadamlarning yo‘liga qaytish hamda o‘z dini va madaniy merosi bilan faxrlanish lozim. Shundagina yo‘qotilgan izzat va shon-shuhratni qayta tiklash mumkin bo‘ladi. Islom faqatgina kecha uni isloh va ravnaq manbaiga aylantirgan yo‘l bilangina yana kuchga kiradi.
- Eng avvalo, qalbga chuqur ildiz otgan iymon;
- So‘ngra Islom yo‘lida jon va mol bilan fidokorlikning shirinligini totish;
- Asoslar, qadriyatlar va ezgu an’analar bilan faxrlanish;
- Amaliy da’vatda uzviylik;
- Solih amalga asoslangan barqaror namunalarning taqdim etilishi;
- Islom hukmidan boshqa hech qanday hukmni qabul qilmaslik;
- Va nihoyat, Islomni hayotning barcha jabhalarida mustahkamlash.
Keyingi qismlarda musulmonlarning zaiflashish sabablari va uning samarali yechimlari batafsil ko‘rib chiqiladi.
