Abu Javid
Fidoiylik va shahodat – bu so‘zlar ummat tarixining kitobida shunday yozilganki, ular tarixning go‘zalligi va ulug‘vorligini oshirib, mustaz’af va mazlum ummatning ozodligi va hurriyatining timsoliga, dushmanlarning shaytoniy maqsadlariga qarshi kurashning ramziga aylangan.
Agar shahidlar bo‘lmaganda, Mo‘ta jang maydonida musulmon lashkarining g‘alaba barabanlari yangramas edi; agar buyuk qo‘mondonlar (Abdulloh ibn Ravaha, Zayd ibn Horisa va Ja’far ibn Abu Tolib/Ja’far Tiyor r.a.)ning fidokorligi bo‘lmaganida, uch ming kishilik Islom lashkari yuz minglab Rumiy qo‘shiniga qarshi g‘alaba qozona olmas edi.
Agar shahidlar bo‘lmaganida, bugun Afg‘oniston geografiyasida bir tizim sifatida amirlik hukmronlik qilmas edi; agar Mansur qovurilmaganida, Vaziri Akbarxon tepaligida ulug‘vorlik va buyuklik namoyon bo‘lmas edi va prezident saroyida galstuk taqqan kishilar o‘rniga salla kiygan shaxslar o‘tirib turmas edi.
Biz ozodlik va erkin ijtimoiy hayotni shahidda ko‘ramiz; biz shu ishonchdamizki, shahodat nafaqat tizimni qayta tiklashda rol o‘ynaydi, balki uni mustahkamlash va davomiyligini ta’minlashda ham muhim ahamiyatga ega.
Dushmanning qulog‘i ochiq bo‘lsin: shahodat haqidagi hikoya biz uchun yangi emas, bu bizning boy tariximizning avvaldan quyoshday porlab turgan bo‘limidir. Bizning tizimimiz shahidlarning qoni bilan sug‘orilgan; agar dushman o‘tmishni tushuna olmasa, bugungi yetakchiligimizni o‘rganib, bizning shahodat bilan qanday aloqamiz borligini bilib oladi.
Biz har kunni va har tongni shahodatga umid bilan boshlaymiz. Agar shahodatni xohlamaganimizda, qanday qilib Amerikadek bir qudratga qarshi saf tortgan bo‘lardik? Shahodat bizni yo‘q qilmaydi, aksincha. Bu tizimda har bir kishi uni mustahkamlashga va xizmat qilishga majbur. Bu motivatsiya davom etar ekan, har bir izdoshi bu tizimning boshqasining o‘rnini egallashga tayyor.
