Abu Rayyon Hamidiy
Badr jangidan keyingi g‘azotlar
Badr jangidan so‘ng, Madinadagi islomiy davlatning poydevori yanada mustahkamlandi va bu shahar mintaqadagi kuchli bir davlat sifatida tanila boshladi. Bu holat Islomni qabul qilayotganlar sonining kundan-kunga ortishiga sabab bo‘ldi. Biroq bu o‘zgarish Islom dushmanlari va fitnachilar uchun katta tahdid sanalardi va ular xavfni borgan sari ko‘proq his qilishardi.
Ular hech qachon tinch o‘tirmadilar, doimo Madinani zaiflashtirish yoki ag‘darib tashlash haqida o‘ylab, doimiy ravishda yangi fitnalar va rejalarning ustida ishlashardi. Biroq Alloh taolo Madinadagi islomiy davlatni bu fitnalardan ogoh qilib, ularning har bir fitnasini birin-ketin yo‘qqa chiqardi. Badr jangidan so‘ng ba’zi kichik g‘azotlar sodir bo‘ldi, ulardan qisqacha eslatib o‘tamiz:
- Kudar g‘azoti – Banu Sulaym qabilasiga qarshi:
Banu Sulaym qabilasi, G‘atafon qabilasining bir bo‘lagi hisoblanardi. Ushbu qabilaning ba’zi kishilari to‘planib, to‘satdan Madinaga hujum qilishni rejalashtirdilar. Bu voqea musulmonlar Badr jangidan qaytganlaridan yetti kun o‘tib sodir bo‘ldi. Dushmanlar musulmonlar hali charchagan deb o‘ylab, bu hujum uchun eng yaxshi fursat deb bildilar.
Ammo Payg‘ambarimiz sallallohu alayhi va sallam bu rejadan xabardor bo‘ldilar va darhol 200 sahoba bilan Kudar mintaqasiga – dushman to‘plangan joyga – yo‘l oldilar. Banu Sulaym musulmonlar bilan to‘qnash kelishga jur’at qilmadilar, tarqalib ketishdi va tog‘larga qochib, orqalarida 500 tuya qoldirdilar.
Payg‘ambar sallallohu alayhi va sallam bu g‘animatdan beshdan birini (xums) o‘zlari uchun ajratib oldilar va qolganini jihodchilarga taqsim qildilar – har bir jangchiga ikki tuyadan to‘g‘ri keldi. Uch kun u yerda turdilar, so‘ngra Madinaga qaytdilar. Bu vaqt ichida Madina ishlarini yuritish uchun Sobaa ibn Arfata yoki Abdulloh ibn Ummu Maktum (rivoyatlardagi tafovutga ko‘ra) noib etib tayinlangan edi.
- Suwayq g‘azoti:
Abu Sufyon Badrda og‘ir zarbalar olganidan so‘ng, nihoyatda g‘azablandi va: «Rosululloh sallallohu alayhi va sallam bilan jang qilmasam, junublik holatdan poklanmayman!» – deb qasam ichdi.
U 200 otliqlik lashkar bilan Madinaga tomon yurdi va Madinadan 12 mil naridagi «Nayb» tog‘i etagida to‘xtadi. Madinaga to‘g‘ridan-to‘g‘ri hujum qilishga jur’ati yetmadi, shuning uchun terror va talonchilik bilan kifoyalandi.
U kechasi yahudiylarning Banu Nadir qabilasi sardorlaridan biri – Sallam ibn Mishkamning uyiga bordi. U yerda sharob ichib, hujum rejasini tuzdilar. So‘ng Abu Sufyon va uning lashkarlari Madinaning «Urayz» nomli joyiga bostirib kirishdi, ikki nafar musulmonni shahid qildilar, bir qancha xurmo daraxtlarini yoqib yuborishdi va ba’zilarini kesib ketishdi. So‘ngra qochib qolishdi.
Payg‘ambarimiz sallallohu alayhi va sallam bu xabarni eshitgan zahoti, 200 muhojir sahoba bilan ularning ortidan quvladilar va Qarrarotul-Kudr joyigacha bordilar. Ammo Abu Sufyon va uning odamlari qochib ketishga muvaffaq bo‘lishdi. Bu g‘azot hijratning ikkinchi yili Badr jangidan ikki oy o‘tib ya’ni Zul-Hijja oyida sodir bo‘ldi. Bu vaqt ichida Madina ishlarini Abul-Luboba boshqarib turgan edi.
Nega bu g‘azotga Suwayq nomi berilgan?
Abu Sufyon va uning odamlari qochayotganlarida tezroq harakat qilish uchun yuklarini engillashtirib o‘zlarining oziq-ovqat solingan xaltalarini ya’ni bug‘doy yoki arpa unidan iborat bo‘lgan suwayq»ni yo‘lda tashlab ketishdi. Musulmonlar bu oziqni yig‘ib olib Madinaga qaytib kelishdi. Shu sababli bu g‘azot Suwayq deb nomlangan.
