Arsala Hassan
Mustaqillik ziynati bilan bezalgan besh yilni hisobga olmaganda bu yurtda qariyb yigirma yil ham o‘tdiki bu yillarda haqning sadosi bo‘g‘ildi onalar farzand dog‘ida qoldi otalar farzandlaridan ayrildi, Qur’on masjid va Qur’on hofizlari shahid qilindi musulmonlar yaralandi, qamoqqa tashlandi va shahid etildi. Bu yurtda shunday yillar o‘tdiki haqni gapirish jinoyat hisoblandi azon ovozi qo‘rquv soyasi ostida yangradi Qur’oni Karim tilovati inson hayotiga qimmatga tushishi mumkin edi va masjid tomon tashlangan har bir qadam o‘lim tahdidi bilan birga kechardi.
Bu yerda shunday tunlar o‘tdiki onalar farzandlarining qadam tovushini eshitish umidida tonggacha bedor o‘tirardilar. Ammo tong otganda farzandining qaytganidan emas shahid bo‘lganidan xabar eshitardilar. Shunday otalar ham borki bugungacha farzandlarining jasadini kutib o‘tiribdilar ammo ularning intizori hamon tugagani yo‘q. Shunday xonadonlar ham bo‘ldiki qonli va katta hujumdan so‘ng ulardagi oila a’zolari soni butunlay nolga aylandi.
Yillar oldin Amerika va uning ittifoqchilari aql va tadbir yo‘lidan chiqib ketgan nima qilish kerakligini bilmay qolgan edilar. Nihoyat Afg‘oniston zaminiga, mazlum afg‘on xalqiga hamda mustahkam va barqaror tuzumga qarshi hujum boshladilar. Ular urush va diplomatiyaning barcha qoidalariga zid ravishda shunday yo‘l tutdilarki, ehtimol, ularning zulm va adolatsizlik borasidagi rekordini Qiyomatgacha hech kim yangilay olmasa kerak.
Afg‘onlarning bir qismini yurtidan quvdilar, bir qismini shahid qildilar bir qismini yaraladilar va yana bir qismini qamoqqa tashladilar. Ayrimlarini esa turli xil qiynoqlardan o‘tkazdilar. Uylar diniy maktablar masjidlar va jamoat manfaatlariga xizmat qiluvchi markazlarni bombardimon qildilar. Ulamolar Qur’on hofizlari va qabila-katta kishilarini turli ayblovlar bilan badnom qilishga urindilar.
Ammo afg‘onlar ham bosqinchilar soyasida xotirjam uxlaydigan xalq emas edi; bunday bo‘lishi hech qachon mumkin emasdi. Afg‘on xalqi bosqinchilarni mag‘lub etish borasida jahon tarixining oltin sahifalarini yozgan xalqdir. Ular ingliz va rus qudratining shoxini shunday sindirdilarki bugungi kungacha ikkalasi ham gangib qolgan. Agar bir kun kelib bu yurtga qaytish xayoliga borsalar ehtimol o‘z farzandlariga ham: Bu zaminga boshqa qaytmanglar, deb vasiyat qiladilar.
Bir paytlar bu zamin ustida yashash huquqiga ham ega bo‘lmagan, aks holda qamoqqa tashlanadigan yoki o‘ldiriladigan tolibon jangchisi juda kam imkoniyatlar bilan B-52 samolyotlari, qanotli raketalar, Black Hawk vertolyotlari, uchuvchisiz samolyotlar, tanklar, turli xil qurollar, qariyb yuz ellik ming kishilik armiya hamda ko‘plab ichki yollanma kuchlarga qarshi qalqondek turdi.
Tolib shaharlarning baland binolaridan, go‘zal bog‘laridan, hashamatli mashinalaridan va yumshoq to‘shaklaridan voz kechdi. Ota-onasining shirin bag‘ridan ayrildi, yosh farzandlarini o‘z mehr-muhabbati va huzuridan mahrum qildi. Quvonch, rohat, farovonlik va osoyishta hayotdan yuz o‘girib, tog‘lar bag‘riga panoh topdi. Issiq va qattiq tog‘ toshlariga suyanib, ulkan ajdarhoni ag‘darish fikrini ko‘ngliga tugdi.
O‘sha kunlarda tolibning na tanki bor edi, na samolyoti, na bugungi Lexus avtomobillari, na zamonaviy mashinalari, na lazer qurollari. U faqat Xolidona va Umarona iroda bilan hamda Allohning nusratiga tayanib, bu og‘ir to‘lqinni ham parchaladi. Dushmanga shunday bosim o‘tkazdiki, u o‘ziga chiqish va chekinish yo‘llarini yopiq holda topdi.
Amerika kuch pozitsiyasidan tushib, hiyla siyosatini qo‘llay boshladi. Ular shu yo‘l bilan mag‘lubiyatlarini obro‘liroq ko‘rsatishga urinardilar. O‘n sakkiz oy davomida bor kuchlarini ishga soldilar, ammo bu yerda ham Muhammad ﷺ ummatining izdoshlari bilan yuzma-yuz keldilar. Nihoyat, Doha kelishuvi orqali atigi o‘n to‘rt oy davomida to‘qnashuvdan qochish imkoniga ega bo‘ldilar va oxir-oqibat tinch va bemalol o‘z uylariga qaytish yo‘lini tutdilar. Bu ularning yutug‘i emas, balki qochish uchun yo‘l izlashlari edi.
Ammo bu zamin o‘lmadi, bu xalq sinmadi va haqning sadosi o‘chmadi. Har bir tomchi qondan yangi iroda unib chiqdi; har bir qurbonlikdan ozodlik uchun yangi g‘oya tug‘ildi. Har bir zulmatdan so‘ng ertangi yorug‘likka bo‘lgan umid yanada kuchaydi.
Nihoyat, yillar davom etgan kurash, qurbonlik va fidoyiliklardan so‘ng, son-sanoqsiz shahidlar fido etilganidan keyin shunday kun keldi — unda yo‘qotilgan musulmon ummati shon-shuhratining qaytish alomatlari namoyon bo‘ldi. Mustaqillik ramzi yana bir bor bu zamin peshonasida porladi va xalq qurbonlarining qoni behuda to‘kilmaganini his qildi.
Bu farzandlarini fido qilgan onalar sabrining g‘alaba kuni edi. Farzandlaridan ayrilgan otalarning ko‘z yoshlariga javob bo‘lgan kun edi. Qur’on hofizlari, ulamolar va jonlarini haq yo‘lida fido qilgan mo‘minlarning fidoyiliklari samara bergan kun edi.
Bu kunni faqat ramziy tarzda yoki taqvimdagi bir sana sifatida saqlab qolish kerak emas. Balki u tarix xotirasida, xalq qalbida hamda kelajak avlodlarning tafakkuri va e’tiqodida abadiy tirik qolishi kerak.
Chunki xalqlar o‘z tarixiga sodiq bo‘ladilar, qachonki shahidlarining fidoyiliklarini unutmasalar, o‘tgan avlodlarning dardlarini anglasalar va kelajak uchun xavfsizlik, ilm, izzat, adolat va mustaqillikka asoslangan poydevor qursalar. Shunday mustahkam poydevorki, bundan buyon biror ona farzandidan ayrilib, motamda ko‘z yosh to‘kmasin.
24-Asad: tarixiy kun. O‘sha kuni Arg‘ saroyi Umar lashkarlarining muqaddas qadamlarini hurmat bilan qarshi oldi, kufr lashkari va uning ittifoqchilarining beli o‘sha yerda sindirildi hamda g‘ururli Afg‘oniston xalqi nihoyat xotirjam nafas oldi.
