Vasif Rayan
Kecha yana bir bor Pokiston harbiy rejimining qora siyosati Kobul osmonida tutun va portlashlar orasida namoyon bo‘ldi. Shaharni larzaga keltirgan bombalar ovozi oddiy hujum belgisi emas edi; bu o‘z hayotini boshqalarning qonida izlaydigan rejimning qichqirig‘i edi. Giyohvandlikdan davolash markazini bombardimon qilish harbiy harakat emas, balki insoniyatga qarshi ochiq va uyatsiz jinoyat edi. U yerda na jang maydoni bor edi, na politsiya va na urush. U yerda faqat najot topish uchun davolanayotgan, panohsiz insonlar yotar edi. Ammo Pokiston harbiy rejimining ko‘r-ko‘rona tashlangan bombalari ularni qonli o‘lim daryosiga sudrab ketdi.
Bu vahshat faqat bir kechaning voqeasi emas, balki Pokiston harbiy rejimining mutakabbir va shafqatsiz doirasi yuritayotgan qonli siyosatning davomidir. Bu siyosatning boshida Asim Munir va harbiy rejimning mudofaa vaziri Xo‘ja Osif turibdi; ular o‘z hokimiyatini saqlab qolish uchun urush olovini alangalatib, mintaqadagi beqarorlikni davom ettirishni strategiya qilib olgan shaxslardir. Ularning siyosati tinchlik tilini bilmaydi. Ularning tili barut, mantiqi esa bombardimondir.
Sun’iy chiziq bo‘ylab ham har kuni shu qonli ssenariy takrorlanmoqda. Pokiston harbiy rejimining to‘plari afg‘onlarning uylariga o‘q yog‘diradi, qishloqlar tutun ichida yo‘qoladi va begunoh insonlar shu ko‘r hujumlarning qurboniga aylanadi. Ayollar, bolalar, yoshlar va qariyalar na jang maydoni bor, na quroli bu vahshiy o‘qlarning qurboni bo‘lib qolmoqda. Bu urush emas, balki faqat axloqiy tanazzulga uchragan va zolim tafakkurga ega rejimlargina amalga oshiradigan dahshat shaklidir.
Bu zolim va uyatsiz rejim endi Islom, insoniyat va musulmonlikning barcha chegaralarini buzib o‘tdi. Aslida musulmonlarning qonini saqlash uchun ko‘tarilishi kerak bo‘lgan qo‘llar, begunohlarni o‘ldirish vositasiga aylangan. Zulm shu darajaga yetganki, insoniyatning barcha chegaralarini buzib tashlagan bo‘lsa, tarixning javobi ham yumshoq bo‘lmaydi. Uning qarshisida ham barcha chegaralar buziladi. Zulm saroylarining ustunlari titraydi, mutakabbir hukmdorlarning bo‘yinlari egiladi va ularning g‘urur tojlar jinoyatlari og‘irligi ostida yerga qulaydi.
Tarix har doim zolimlar uchun shafqatsiz hakam bo‘lib kelgan. Bir qonun bor u hech qachon o‘zgarmaydi: boshqalarni beqaror qilishga uringan davlat va rejimlar tez orada o‘zlari ham beqarorlik to‘lqinlariga duch keladi. Kim qo‘shnisining uyiga o‘t qo‘ysa, tez orada o‘sha alangalar o‘z tomiga ham yetganini ko‘radi. Boshqalar uchun tayyorlangan barut oxir-oqibat uni yoqqan qo‘lning o‘zini ham kuydiradi.
Afg‘oniston zo‘ravon imperiyalarni sindirib tashlagan diyordir. Bu xalqning dardli tarixi bor, ammo mag‘lubiyat tarixi yo‘q. Bombardimonlar shaharlarni larzaga keltirishi mumkin, ammo millatlarning irodasini sindira olmaydi; chunki mazlumning qoni oddiy qon emas u adolatning faryodi, tarixning tilidir va oxir-oqibat zolim taxtlarining poydevorini larzaga soladigan olovdir.
Bugun agar Pokiston harbiy rejimining g‘ururi barut shovqinida mast bo‘lsa, ertaga tarixning og‘ir hukmi bu g‘urur saroyini qulatadi. O‘sha kun albatta keladi zolim hukmdorlar o‘z jinoyatlari og‘irligi ostida qulaydi. Har bir zarra uchun ulardan hisob olinadi va begunoh insonlarning qoni adolat mahkamasida yakuniy hukmini chiqaradi.
