Sayfuddin
Bosqinchi Pokiston armiyasi o’zining davom etayotgan vahshiyona tajovuzlarini davom ettirib yana Paktia, Paktika va Kunar viloyatlarini shafqatsiz bombardimonlar nishoniga oldi. Natijada ko’plab begunoh tinch aholi, ayniqsa ayollar, bolalar va keksalar shahid bo’lib, jarohat oldilar; urush sharoitida ham o’ldirilishi qat’iyan taqiqlangan himoyasiz insonlar. Bu jinoyat xalqaro huquqning barcha qoidalari islomiy tamoyillar va qo’shnichilik me’yorlarining ochiq-oydin buzilishi hisoblanadi.
Doim mintaqada inqiroz va urush orqali o’z mavjudligini saqlashga intilgan Pokistonning harbiy va siyosiy doiralari bunday vahshiy hujumlar bilan yana bir bor isbotladiki mintaqa barqarorligi va ikki xalq tinchligining eng katta dushmanlari aynan shu harbiy generallardir. Ular ichki siyosiy va iqtisodiy muvaffaqiyatsizliklarini yashirish uchun yana eski va muvaffaqiyatsiz siyosatlarni davom ettirib, begunoh insonlar qonini to’kish orqali o’z maqsadlariga erishishga urinmoqdalar.
Ammo tarix shuni ko’rsatadiki bunday mag’rur va zolim harbiy tuzilmalar oxiri faqat o’zlarining qulash va yo’q bo’lib ketishi bilan tugaydi. Bu harbiy doiralar Afg’oniston hukumatiga barmoq bilan ishora qilayotgan bir paytda, Pokiston ichidagi muammolar, ya’ni Tehrik-e-Tolibon Pokiston (TTP) va baluj separatistlari butunlay ichki masalalardir; ular o’sha mamlakat hududida paydo bo’lgan o’sha yerda tayyorgarlik ko’rgan va Pokiston ichidagi noto’g’ri va zulmkor siyosatlar natijasida shakllangan guruhlardir.
Islomobod hukmdorlari bu chuqur inqirozni oqilona va samarali hal qilish o’rniga o’zlarining razvedka va xavfsizlikdagi muvaffaqiyatsizliklarini Afg’oniston zimmasiga yuklashga urinmoqdalar. Biroq bu behuda urinishlar hech qachon haqiqatga aylana olmaydi. Haqiqat shuki Afg’oniston Islom Amirligi hokimiyati ostida bugungi kunda mamlakat butunlay har qanday qurolli guruhlardan tozalangan bo’lib umumiy xavfsizlikning ta’minlanishi va avvalgi urush o’choqlarining yo’q qilinishi Afg’oniston hududida terrorizm uchun hech qanday zamin yo’qligini isbotlaydi.
Hozirgi Afg’oniston tizimi so’nggi yillarda og’ir qurbonlar evaziga mamlakat xavfsizligini to’liq nazorat ostiga oldi va tinchlikni buzgan barcha guruhlarni mag’lub etdi. Shu sababli Afg’onistonda qurolli guruhlar borligi haqidagi da’volar faqat bosqinchilar tomonidan o’z hujumlarini oqlash uchun ilgari surilayotgan asossiz ayblovlardir.
Shunga ko’ra Afg’oniston Islom Amirligining rasmiy siyosati aniq va prinsipialdir; tashqi siyosatning asosiy yo’nalishi boshqa davlatlarning ichki ishlariga aralashmaslik va shu bilan birga Afg’oniston hududidan boshqa davlatlar xavfsizligiga qarshi foydalanilishining oldini olishdir. Afg’oniston barcha qo’shnilar va dunyo davlatlari bilan o’zaro hurmat va tinch-totuv yashashga asoslangan munosabatlarni istaydi.
Biroq bu siyosat Afg’oniston tuprog’iga tajovuz va hujumlar oldida sukut saqlanadi degani emas chunki vatan va xalqni himoya qilish bizning shar’iy va tabiiy haqqimizdir. Shu asosda bu shafqatsiz bombardimonlar va afg’on tinch aholisining shahid qilinishi javobsiz qolmaydi va Pokiston harbiy doiralari uchun og’ir oqibatlar keltirib chiqaradi. Bunday vahshiy harakatlar faqat afg’on xalqining uyg’onishi birdamligi va bosqinchilarga nisbatan umumiy nafratini kuchaytiradi.
Tarix shuni ko’rsatadiki bu g’ururli xalqka qachonki tajovuz qilingan bo’lsa ichki kelishmovchiliklar chetga surilib hamma umumiy dushmanga qarshi birlashgan. Paktia Paktika va Kunar xalqi ustiga hujum aslida butun Afg’oniston xalqiga hujumdir va bu jinoyat xalq va hukumatning o’z hududiy yaxlitligini himoya qilish irodasini yanada mustahkam va temirdek qiladi; natijada esa bosqinchilar uchun faqat sharmandalik va abadiy pushaymonlik qoladi inshaAlloh.
