Ehsan
Ikki kecha avval Paktika, Paktiya va Kunar viloyatlarining osmoni yana Pokiston harbiy rejimi jangovar samolyotlarining hujumlari va bombardimonlari tufayli larzaga keldi. O‘tgan tun qurbon bo‘lganlar harbiylar ham, jang maydonidagi qurolli shaxslar ham emas edi. Ular o‘z rizqini topish uchun dalalarda mehnat qilgan, kech kirgach esa dam olish maqsadida uylariga qaytgan oddiy dehqonlar edi. Ular Pokistonning jinoyatchi rejimi ularning osoyishtaligini buzib, uylarini qabristonga aylantirishini xayollariga ham keltirmagan edilar.
Qurbonlar orasida hali hayotning shirinligini tatib ulgurmagan begunoh bolalar, farzandlarining tinchligi va baxtidan boshqa orzusi bo‘lmagan onalar hamda qadoq bosgan qo‘llari oilasining yagona tayanchi bo‘lgan dehqonlar ham bor edi. Ammo Pokiston rejimining qarashlarida inson va uning hayoti hech qanday qadr-qimmatga ega emas. Chunki ularning zolimona tafakkuriga ko‘ra, Afg‘oniston tuprog‘ida nafas olayotgan har bir inson yashirin nafrat va eski adovatlarini chiqarish vositasi sifatida ko‘riladi.
Asosiy savol shuki, nega Pokiston rejimi doimo himoyasiz tinch aholini nishonga oladi? Nega harbiy obyektlar o‘rniga bolalar va dehqonlar nishonga aylanmoqda? Bu savolning javobi bitta so‘zda jamlangan: ichki alam. Islom Amirligi yana hokimiyatga qaytgach, bu rejim Afg‘onistondagi barcha ta’siri va mavqeidan mahrum bo‘ldi. Uning oldingi maqsadlariga yetadigan qo‘li qisqardi va endi bu yurtda avvalgi rolini o‘ynash imkoniga ega emas.
Ana shu muvaffaqiyatsizlik va tahqir ularni eng vahshiy harakatlarga undadi. Ular hali ham zarar yetkazishga qodir ekanliklarini ko‘rsatmoqchi bo‘ldilar. Shu sababli begunoh tinch aholini qirg‘in qilish yo‘lini tanladilar. Bu jinoyatlar mag‘lub va yarador rejimning o‘z mag‘lubiyatini begunoh insonlar qonini to‘kish bilan yashirishga urinayotgan faryodidan boshqa narsa emas.
Bugungi Pokiston harbiy rejimi to‘g‘ridan-to‘g‘ri qarshilik ko‘rsatishga kuchi yetmaydigan yarador ilonga o‘xshaydi. Shu bois og‘riq va ojizlikdan yo‘lida uchragan har kimga zahar sochmoqda xoh begunoh bola bo‘lsin, xoh himoyasiz dehqon. Bu kuch belgisi emas, balki zaiflik va tanazzulning eng yaqqol alomatidir. Ular Afg‘oniston xalqining temir irodasi qarshisida bardosh bera olmasliklarini yaxshi biladilar. Shu sababli tinch aholini nishonga olib, o‘zlarini qudratli qilib ko‘rsatishga va ketma-ket mag‘lubiyatlarini yashirishga urinmoqdalar. Ammo bu saqlanib qolish emas, balki tanazzulning belgilaridir.
Tarix haqqoniy guvohlik beradiki, zulm va jinoyat hech qachon abadiy davom etmaydi. Qo‘llarini begunohlar qoni bilan bulg‘agan har bir zolim oxir-oqibat sharmandalik va halokatdan boshqa narsani ko‘rmagan. Agar Pokiston rejimi ozgina aql va tafakkur bilan ish tutsa, bu jinoyatlar oxir-oqibat o‘zlariga ham qaytishini anglaydi. Alloh taolo Qur’oni karimda marhamat qiladi:
وَلَا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ غَافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُون
Ma’nosi: Zolimlar qilayotgan ishlardan Allohni g‘ofil, deb o‘ylama.
Bu ilohiy va’da mazlumlar uchun taskin, zolimlar uchun esa qat’iy ogohlantirishdir.
Xulosa qilib aytganda, Afg‘oniston xalqi yaxshi biladiki, Pokiston rejimining har bir jinoyati ortida chuqur alam va ochiq ojizlik yashiringan. Aynan shu haqiqat ularni sabr, matonat va bardoshlilik yo‘lida yanada mustahkam qiladi. Ular ishonadilarki, bu yarador ilon qancha ko‘p zahar sochmasin, oxir-oqibat o‘z zahri va ojizligi sabab halokatga uchraydi. O‘tgan tun shahid bo‘lganlarning qoni hech qachon zoye ketmaydi va bu jinoyatlar tarix sahifalarida yovuz qo‘shni hamda vahshat bayroqdorining qora faoliyatining so‘nggi alomatlari sifatida qayd etiladi.
