Rafiq
Islom insonni tarbiyalash va isloh qilish, uning yer yuzidagi hayoti uchun qadriyatlar va mezonlarni belgilashga qaratilgan ilohiy yo‘ldir. Botil esa doimo ushbu yo‘lga qarshi kurashib, noto‘g‘ri g‘oyalarni targ‘ib qilish va insoniy qadriyatlarni yemirish orqali Islomning siyosiy va e’tiqodiy yo‘lini zaiflashtirishga harakat qilib kelgan hamda musulmonlarga qarshi fikriy va harbiy urushlar olib borgan.
Qachonki musulmonlar botilning fikriy va harbiy mustamlakachiligi ostida qolgan bo‘lsalar, ular nafaqat o‘zlarining siyosiy va e’tiqodiy yo‘llaridan ayrildilar, balki ijtimoiy hayotlarining katta qismini, taraqqiyot jarayonini va sivilizatsiyaviy o‘zligini ham yo‘qotdilar. Aynan shu sivilizatsiyaviy tanazzul natijasida musulmonlar turli davrlarda o‘z qadriyatlarining bir qismini botil qarshisida qurbon qilishga majbur bo‘ldilar.
Usmoniylar xalifaligi tanazzulga uchraganidan so‘ng, musulmonlarning siyosiy markaziyligi va hokimiyati yo‘qoldi hamda dunyoning turli hududlaridagi musulmon jamiyatlari begona siyosiy qonunlar va g‘oyalar ta’siri ostida qoldilar. Afg‘oniston — musulmon va mujohid xalq yurti sifatida tarixi botil va kufrga qarshi kurash hamda fidoyiliklarga boy bo‘lgan mamlakatdir. XX asrning so‘nggi o‘n yilligida u yana bir bor dunyoning buyuk global kuchlaridan birining bosqiniga qarshi jihodiy kurashini boshladi.
Ko‘p yillik kurashlardan so‘ng, XX asr oxiri va XXI asr boshlarida Afg‘onistonda islomiy hokimiyat va shar’iy tizimni barpo etishga qaratilgan harakatlar boshlandi. Biroq musulmonlarning islomiy e’tiqodlariga asoslangan siyosiy tizimning shakllanishi botilning siyosiy va sivilizatsiyaviy tizimi manfaatlariga zid bo‘lganligi sababli, unga qarshi turli fitna va bahonalar paydo bo‘ldi. Maqsad bir tomondan musulmonlarning siyosiy markaziyligini yo‘qotish, ikkinchi tomondan esa Afg‘oniston hududi, resurslari, milliy va islomiy qadriyatlariga zarar yetkazib, ularni begona kuchlar ta’siri ostiga qo‘yish edi. Shu sababli Afg‘oniston va uning xalqi yana bir bor xorijiy bosqin va uzoq davom etgan urushga guvoh bo‘ldi.
Afg‘oniston bosqin soyasida yigirma yil
Yigirma yillik bosqin davomida Afg‘oniston xalqi mamlakatning islomiy, madaniy va siyosiy yo‘nalishini o‘zgartirishga intilgan siyosiy va ijtimoiy tizim ta’siri ostida qoldi. Bu davr mobaynida siyosiy, etnik, til va partiyaviy kelishmovchiliklar natijasida afg‘onlar o‘rtasida ko‘plab qonlar to‘kildi va ijtimoiy birlik jiddiy muammolarga duch keldi.
Yigirma yil davomida xalqqa ozodlik yorug‘lik taraqqiyot va g‘alaba kabi turli shiorlar ostida va’dalar berildi. Biroq bosqin soyasida urush, beqarorlik, qashshoqlik va ijtimoiy muammolar davom etaverdi. Aynan shu davrda Afg‘oniston xalqidan chiqqan mujohidlar bosqinga qarshi ko‘tarilib, yigirma yil davomida harbiy va siyosiy kurash orqali bosqinchi kuchlarga qarshi qarshiliklarini davom ettirdilar.
Bosqinchi kuchlar va ular qo‘llab-quvvatlagan tuzum harbiy maydonda mag‘lubiyatga uchragach, siyosiy muloqot va muzokaralar jarayoni boshlandi. Uzoq davom etgan harbiy va siyosiy sa’y-harakatlardan so‘ng bosqinchi kuchlar Afg‘onistondan chiqish haqida qaror qabul qilishga va o‘zlarining harbiy mavjudligini tugatish uchun sharoit yaratishga majbur bo‘ldilar.
O‘z yurtini xorijiy bosqinga qarshi qarshilik va kurash orqali saqlab qolgan Afg‘oniston xalqi yigirma yillik qurbonlik, azob-uqubat va charchoqdan so‘ng Amerika va NATOning Afg‘onistondagi harbiy mavjudligi yakunlangan bosqichga yetib keldi. Shu sababli 24-Asad Afg‘oniston xalqining zamonaviy tarixida xorijiy harbiy mavjudlikning tugashi va siyosiy hokimiyatning qayta qo‘lga olinishi kuni sifatida esga olinadi.
XXI asrda bu kun islomiy hokimiyat, siyosiy markaziylik, islomiy sivilizatsiyaning qayta tiklanishi va shar’iy tizimni barpo etish uchun yangi bosqichning boshlanish kuni hisoblanadi.
